Ricardo Ferrero

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ricardo Ferrero
ilustracja
Pełne imię i nazwisko Ricardo José Ferrero Porcarelli
Data i miejsce urodzenia 5 kwietnia 1955
Las Varillas, Argentyna
Data i miejsce śmierci 16 listopada 2015
Rosario, Argentyna
Pozycja bramkarz
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1975–1980 Rosario Central 180 (0)
1981–1983 Cruz Azul 82 (0)
1983–1984 Ferro Carril Oeste 22 (0)
1985 Instituto 9 (0)
W sumie: 293 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1979  Argentyna 0 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub
2000–2001 Toluca

Ricardo José „Oso” Ferrero Porcarelli (ur. 5 kwietnia 1955 w Las Varillas, zm. 16 listopada 2015 w Rosario) – argentyński piłkarz występujący na pozycji bramkarza, w późniejszym czasie trener.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Ferrero jest wychowankiem klubu Rosario Central, do którego seniorskiej drużyny został włączony jako dwudziestolatek przez szkoleniowca Timoteo Griguola. W argentyńskiej Primera División zadebiutował 21 marca 1975 w przegranym 1:2 meczu z River Plate, jednak początkowo pozostawał rezerwowym dla podstawowego golkipera Carlosa Biasutto. Niebawem wywalczył sobie jednak miejsce w wyjściowej jedenastce i rolę pierwszego bramkarza pełnił przez większość swojej sześcioletniej gry w Central, rywalizując o miejsce między słupkami głównie z Héctorem Zeladą, lecz później także z Danielem Carnevalim. W 1979 roku został wypatrzony przez Panchito Hernándeza, łowcę talentów stołecznej meksykańskiej ekipy Club América, podczas jednej z jego wypraw skautowskich do Argentyny. Ostatecznie zdecydował się jednak ściągnąć do swojej drużyny Zeladę, dzięki czemu Ferrero pozostał w Central i w sezonie Nacional 1980 zdobył z nim tytuł mistrza kraju, będąc podstawowym golkiperem swojego zespołu.

Na początku 1981 roku Ferrero został piłkarzem meksykańskiego zespołu Cruz Azul z siedzibą w stołecznym mieście Meksyk, dokąd przybył jako następca swojego rodaka, uznawanego za klubową legendę Miguela Marína. W meksykańskiej Primera División zadebiutował 11 stycznia 1981 w zremisowanej 1:1 konfrontacji z Tolucą i z miejsca wywalczył sobie niepodważalne miejsce między słupkami, zostając czołowym golkiperem ligi. Już w swoim premierowym sezonie w Meksyku – 1980/1981 – zdobył z prowadzoną przez trenera Ignacio Trellesa ekipą Cruz Azul wicemistrzostwo kraju. Po niemal trzech latach spędzonych w tym klubie powrócił do ojczyzny, podpisując umowę z Ferro Carril Oeste ze stołecznego Buenos Aires. Tam podczas rozgrywek Nacional 1984 zanotował swoje drugie w karierze mistrzostwo Argentyny, a niedługo potem na krótko odszedł do Instituto de Córdoba. W późniejszym czasie reprezentował jeszcze barwy hiszpańskiego Racingu Santander i Argentino de Rosario, gdzie zakończył swoją piłkarską karierę.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W 1979 roku Ferrero został powołany przez selekcjonera Césara Luisa Menottiego na turniej Copa América. Tam nie wystąpił jednak w żadnym z trzech spotkań, pozostając jedynie rezerwowym dla Enrique Vidallé, zaś jego kadra zakończyła swój udział w rozgrywkach już w fazie grupowej.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej Ferrero rozpoczął pracę w roli szkoleniowca, będąc między innymi trenerem bramkarzy w Club Atlético River Plate. W późniejszym czasie ponownie wyjechał do Meksyku, gdzie w latach 1997–2000 był asystentem swojego byłego kolegi klubowego Enrique Mezy w klubie Deportivo Toluca. W tej roli wywalczył trzy mistrzostwa kraju (sezony Verano 1998, Verano 1999, Verano 2000). W październiku 2000, kiedy Meza objął posadę selekcjonera reprezentacji Meksyku, Ferrero został pierwszym trenerem Toluki. W swoim debiucie jako szkoleniowiec, 14 października 2000, wygrał 4:3 w meczu ligowym z Atlasem. Na koniec swoich premierowych, jesiennych rozgrywek Invierno 2000 wywalczył z Tolucą tytuł wicemistrza Meksyku, ulegając w dwumeczu finałowym po rzutach karnych Morelii (1:3, 2:0, 4:5 k). Został zwolniony w lutym 2001, po tym, jak w ośmiu pierwszych kolejkach sezonu zdołał odnieść tylko jedno zwycięstwo.

W późniejszym czasie pracował jako skaut w klubie ze swojego rodzinnego miasta – drugoligowym Talleres de Córdoba. Zmarł w wieku 60 lat na zawał serca.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]