Carlos Timoteo Griguol

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Timoteo Griguol
Ilustracja
Imię i nazwisko Carlos Timoteo Griguol
Data i miejsce
urodzenia
4 września 1936
Las Palmas, Argentyna
Pozycja obrońca, pomocnik
Wzrost 182 cm
Masa ciała 77 kg
Kariera piłkarska
Lata Klub M (G)
1957-1965
1966-1969
Atlanta Buenos Aires
Rosario Central
236 (16)
138 (13)
Występy w reprezentacji
Lata Reprezentacja
Argentyna
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1971-1973
1975
1977
1979
1979-1987
1987-1988
1988-1993
1994-1999
1999-2000
2000-2001
2002
2003-2004
Rosario Central
Tecos UAG Guadalajara
Rosario Central
Kimberley Mar del Plata
Ferro Carril Oeste Buenos Aires
River Plate Buenos Aires
Ferro Carril Oeste Buenos Aires
Gimnasia y Esgrima La Plata
Real Betis Sewilla
Gimnasia y Esgrima La Plata
Unión Santa Fe
Gimnasia y Esgrima La Plata

Carlos Timoteo Griguol (ur. 4 września 1936) – argentyński piłkarz, obrońca, defensywny pomocnik i prawy pomocnik. Wzrost 182 cm, masa ciała 77 kg. Po zakończniu kariery zawodniczej – trener. Jego brat Mario Griguol także zaliczył występy w narodowej reprezentacji.

Urodzony w Las Palmas (prowincja Córdoba) Griguol karierę piłkarską rozpoczął w 1957 roku w klubie Atlanta Buenos Aires. Jako piłkarz klubu Atlanta był w kadrze reprezentacji podczas turnieju Copa América 1959, gdzie Argentyna zdobyła mistrzostwo Ameryki Południowej. Griguol nie zagrał w żadnym meczu.

Następnie wziął udział w ekwadorskim turnieju Copa América 1959, gdzie Argentyna została wicemistrzem Ameryki Południowej. Griguol zagrał w dwóch meczach – z Ekwadorem i Urugwajem.

Nadal jako gracz klubu Atlanta wziął udział w turnieju Copa América 1963, gdzie Argentyna zajęła trzecie miejsce. Griguol zagrał we wszystkich sześciu meczach – z Kolumbią (w 59 minucie zmienił José Albrechta), Peru, Ekwadorem, Brazylią, Boliwią i Paragwajem.

W klubie Atlanta grał do 1965 roku, następnie w latach 1966-1969 był piłkarzem klubu Rosario Central. Łącznie w lidze argentyńskiej Griguol rozegrał 374 mecze i zdobył 29 bramek.

Po zakończeniu kariery piłkarskiej został trenerem – w 1971 roku zadebiutował jako trener w pierwszej lidze, pracując z drużyną klubu Rosario Central, który w 1973 roku doprowadził do tytułu mistrza Argentyny turnieju Nacional. Następnie doprowadził klub Ferro Carril Oeste Buenos Aires do dwóch tytułów mistrza Argentyny w turnieju Nacional – w 1982 i 1984 roku. Wypromował wtedy takich piłkarzy jak Adolfino Cañete, Héctor Cúper, Gerónimo Saccardi, Juan Domingo Rocchia, Julio César Jiménez, Oscar Garré czy Alberto Márcico. W 1987 roku został trenerem słynnego klubu River Plate Buenos Aires, jednak szybko został zwolniony pomimo niezłych wyników i zwycięstwa w Copa Interamericana, gdyż styl gry drużyny nie spodobał się kibicom klubu. Klub Gimnasia y Esgrima La Plata dwa razy doprowadził do wicemistrzostwa Argentyny – w Clausura 1995 i Clausura 1996 roku.

Pracował też za granicą – w meksykańskim klubie Tecos UAG Guadalajara oraz w hiszpańskim klubie Real Betis Sewilla.

Znany jest powszechnie jego zwyczaj poklepywania swych zawodników po twarzy przed wypuszczeniem ich na boisko. Kamery telewizyjne wielokrotnie to pokazywały.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]