Diego Maradona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Diego Armando Maradona
Diego Maradona 2012.jpg
Imię i nazwisko Diego Armando Maradona
Data i miejsce
urodzenia
30 października 1960
Villa Fiorito, Argentyna
Pseudonim Dieguito, El Diego, El Pelusa
Pozycja Napastnik, pomocnik
Wzrost 165 cm
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1976–1981
1981–1982
1982–1984
1984–1991
1992–1993
1993
1995–1997
Argentinos Juniors
Boca Juniors
Barcelona
Napoli
Sevilla FC
Newell's Old Boys
Boca Juniors
Razem
167 (115)
40 (28)
52 (34)
258 (115)
29 (8)
7 (0)
30 (7)
583 (307)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1977–1994  Argentyna 91 (34)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1994
1995
2008–2010
2011–2012
Deportivo Corrientes
Racing Club
 Argentyna
Al-Wasl Dubaj
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Diego Armando Maradona w Wikicytatach Diego Armando Maradona w Wikicytatach
Dorobek medalowy

Diego Armando Maradona (ur. 30 października 1960 w Lanús, Argentyna) – argentyński piłkarz i trener piłkarski. Nazywany także "El Diez" ("Dziesiątka") i "Pelusa" ("Puszek"). Jest uważany za jednego z najlepszych graczy w historii tego sportu, został wybrany najlepszym zawodnikiem XX wieku, uzyskując 53% głosów w sondzie na oficjalnej stronie FIFA. Uzyskał trzecie miejsce w głosowaniu zrealizowanym przez członków Komisji Futbolowej FIFA i ludzi prenumerujących FIFA Magazine[1].

Przez większość swojego życia Maradona zdobywał wielkie trofea zarówno z reprezentacją Argentyny, jak również z niektórymi klubami, w których grał. Z reprezentacją zdobył mistrzostwo świata w 1986, wicemistrzostwo na mundialu w 1990 i na mistrzostwach świata juniorów w 1979. Najważniejsze trofea na poziomie klubowym zdobył grając w Napoli, z którym zdobył Puchar UEFA oraz jedyne dwa tytuły mistrza Włoch w historii drużyny.

Po zakończeniu kariery sportowej, związał się z telewizją, przez prowadzenie programu La Noche del 10, emitowanego przez Canal 13 pod koniec 2005 roku. Był także wiceprezesem Comisión de Fútbol Atlético Boca Juniors od czerwca 2005 do sierpnia 2006 roku. Od 2008 do 2010 był selekcjonerem seniorskiej reprezentacji Argentyny, z którą wywalczył awans do Mistrzostwa Świata 2010 w RPA, a w turnieju finałowym awansował do ćwierćfinału.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Diego Maradona w wieku 10 lat zapisał się do młodzieżowej drużyny piłkarskiej Los Cebollitas. W profesjonalnym futbolu zadebiutował w 1976, dołączając do Argentinos Juniors. Dla Argentinos zagrał w 167 spotkaniach, strzelając 115 bramek. Lata 1981-1982 spędził w CA Boca Juniors, gdzie rozegrał 40 meczów i strzelił 28 goli. W 1979, 1980 i 1981 był królem strzelców Primera División, zdobywając kolejno 27, 25 i 40 bramek.

W 1982 wyjechał z Argentyny i przeszedł do hiszpańskiego FC Barcelona, z którym wygrał Puchar Króla, Puchar Ligi Hiszpańskiej oraz Superpuchar Hiszpanii. Po konflikcie z prezesem Josepem Lluisem Núñezem i groźnej kontuzji w starciu z Andonim Goikoetxeą Maradona zdecydował się opuścić Hiszpanię.

W 1984 przeszedł do włoskiego Napoli. W Neapolu przywitało go 75 tys. widzów, ten rekord został pobity dopiero w 2009 roku na prezentacji Cristiano Ronaldo w barwach Realu Madryt[2]. Trzy lata później zdobył pierwszy tytuł – Mistrzostwo Włoch. Kolejne trofea to: puchar Włoch, superpuchar Włoch, a także drugie scudetto. W 1989 Napoli z Maradoną w składzie sięgnęło po Puchar UEFA, w dwumeczu finałowym pokonując VfB Stuttgart 2:0 i 3:3. Maradona został ulubieńcem kibiców i jedną z legend klubu. Podczas 7 lat spędzonych w Neapolu rozegrał 258 meczów, strzelając 115 bramek.

W 1992 podpisał kontrakt z zespołem Sevilla FC. Jedynym osiągnięciem Argentyńczyka było 7. miejsce w Primera División. Popadł w konflikt z władzami klubu, w szczególności z wiceprezesem Jose Marią del Nido, stąd też po sezonie powrócił do rodzinnej Argentyny. Trafił do Newell's Old Boys, gdzie zaliczył jedynie epizod, osiągając zaledwie ostatnie, 20. miejsce w argentyńskiej Primera División.

FIFA nałożyła na Maradonę 15-miesięczną dyskwalifikację, tym razem za stosowanie niedozwolonych środków. Argentyńczyk powrócił do sportu w 1995, podpisując ostatni w karierze kontrakt – z Boca Juniors. Mimo kolejnych problemów ze zdrowiem i narkotykami, Maradona zdążył zostać wicemistrzem Argentyny w 1998.

Ostatnim meczem Diega Maradony w karierze było spotkanie z 25 października 1997 roku, River Plate–Boca Juniors 1:2, na Estadio Monumental. Piłkarz rozegrał 45 minut, po czym zszedł z boiska. 30 października 1997 oficjalnie zakończył karierę piłkarską.

W marcu 2014 postanowił ją wznowić podpisując kontrakt z piątoligowym zespołem Deportivo Riestra

Reprezentacja Argentyny[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Argentyny zadebiutował 27 lutego 1977 na La Bombonerze, w wygranym spotkaniu przeciwko Węgrom 5:1.

W 1979 Maradona sięgnął po Mistrzostwo Świata Juniorów w Japonii, po pokonaniu w finale reprezentacji ZSRR 3:1. Został wicekrólem strzelców turnieju, zdobywając 6 goli.

W 1982 znalazł się w kadrze na mistrzostwa świata. Jego drużyna przeszła pierwszą rundę turnieju, przegrywając z Belgią oraz pokonując Węgry i Salwador. Argentyna odpadła w drugiej rundzie turnieju, a Maradona w ostatnim meczu otrzymał czerwoną kartkę.

Maradona poprowadził drużynę narodową do zwycięstwa w mistrzostwach świata w 1986 roku w Meksyku. W meczu finałowym Argentyna pokonała reprezentację RFN 3:2. W ćwierćfinałowym meczu z Anglią Maradona zdobył dwie bramki. Jedną z nich strzelił ręką, natomiast drugą po rajdzie przez niemal całe boisko i minięciu sześciu angielskich zawodników. Tłumacząc się z pierwszej bramki, stwierdził, że pomogła mu ręka Boga. Dopiero po 19 latach w jednym z udzielanych wywiadów przyznał, że gola zdobył niezgodnie z przepisami, a 22 lata później przeprosił za ten incydent[3].

Podczas mistrzostw świata w 1990 we Włoszech Maradona był kapitanem swojej reprezentacji. Z jego pomocą Argentyna dotarła do finału, pokonując po drodze m.in. Brazylię, Jugosławię i Włochy. Finałowy mecz z RFN zakończył się porażką 0:1, po golu zdobytym z rzutu karnego w ostatnich minutach spotkania przez Andreasa Brehmego.

W marcu 1991 roku podczas testu antydopingowego wykryto w organizmie zawodnika niedozwolone środki.

Mistrzostwa świata w Stanach Zjednoczonych (1994), mimo świetnych meczów m.in. z Grecją gdzie strzelił bramkę, były końcem reprezentacyjnej kariery Maradony. Został z nich wykluczony po ponownie pozytywnym teście antydopingowym.

Ostatnim meczem piłkarza w reprezentacji było spotkanie z 25 czerwca 1994 roku Argentyna-Nigeria 2:1 na Foxboro Stadium w ramach Mistrzostw Świata. Reprezentacja już bez Maradony przegrała ostatni mecz grupowy z Bułgarią 0:2 a w 1/8 finału przegrali z Rumunią 2:3 i pożegnała się z mistrzostwami świata.

Po zakończeniu kariery[edytuj | edytuj kod]

W 2000 roku wydał autobiografię zatytułowaną "El Diego", napisaną we współpracy z Danielem Arcuccim i Ernesto Cherquisem Bialo. Opisuje w niej swoje dzieciństwo, karierę piłkarską, a także zawarł w niej listę stu, jego zdaniem, najlepszych piłkarzy świata. Książka ukazała się w Polsce pięć lat później, nakładem wydawnictwa "Zysk i S-ka"; przełożył ją Wojciech Charchilis.

W 2004 roku, z okazji stulecia FIFA, Maradona wraz z brazylijskim piłkarzem Pelém, został wybrany najwybitniejszym piłkarzem wszech czasów. W tym samym roku, doznał zawału serca[4]. Większość czasu spędził w klinice medycznej na Kubie.

W 2005 roku wziął udział w drugiej edycji włoskiego Tańca z gwiazdami. Zrezygnował z zabawy po trzecim odcinku, zajmując 9. miejsce.

Trener[edytuj | edytuj kod]

Diego Maradona rozpoczął pracę trenerską w argentyńskim I ligowym zespole Deportivo Corrientes w 1994. Nie odniósł sukcesów, zajmując dopiero trzynaste miejsce w Primera División. Po roku przeniósł się do Racing Club, gdzie również nie wiodło mu się najlepiej, a w lidze uplasował się na 12. pozycji.

29 października 2008 Diego Maradona został selekcjonerem reprezentacji Argentyny. Na ławce trenerskiej zadebiutował 19 listopada 2008 w meczu towarzyskim ze Szkocją (1:0). Maradona wywalczył z Argentyną awans na Mistrzostwa Świata 2010. Tam prowadzona przez niego reprezentacja dotarła do ćwierćfinału, gdzie przegrała 0:4 z Niemcami i odpadła z turnieju. 27 lipca 2010 roku dano mu propozycję aby prowadził dalej reprezentację Argentyny, lecz jego współpracownicy muszą odejść. Maradona zrezygnował z funkcji selekcjonera kadry, ponieważ chciał by jego sztab został. Sergio Batista został tymczasowym trenerem reprezentacji[5]. 16 maja 2011 został trenerem Al-Wasl Dubaj, klubu ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich[6] i pracował tam do 10 lipca 2012.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Klub Liga Sezon Ligi krajowe Puchary krajowe Puchary kontynentalne Łącznie
Występy Bramki Występy Bramki Występy Bramki Występy Bramki
Argentyna Argentinos Juniors Primera División 1976 11 2 - - 0 0 11 2
1977 49 19 - - 0 0 49 19
1978 35 25 - - 0 0 35 25
1979 27 26 - - 0 0 27 26
1980 45 43 - - 0 0 45 43
Łącznie 167 115 - - 0 0 167 115
Argentyna Boca Juniors Primera División 1981 40 28 - - 0 0 40 28
Łącznie 40 28 - - 0 0 40 28
Hiszpania FC Barcelona La Liga 1982/1983 20 11 5 3 4 5 29 19
1983/1984 16 11 4 1 3 3 23 15
Łącznie 36 22 9 4 7 8 52 34
Włochy SSC Napoli Serie A 1984/1985 30 14 6 3 0 0 36 17
1985/1986 29 11 2 2 0 0 31 13
1986/1987 29 10 10 7 2 0 41 17
1987/1988 28 15 9 6 2 0 39 21
1988/1989 26 9 12 7 12 3 50 19
1989/1990 28 16 3 2 5 0 36 18
1990/1991 18 6 3 2 4 2 25 10
Łącznie 188 81 45 29 25 5 258 115
Hiszpania Sevilla FC La Liga 1992/1993 26 5 3 3 0 0 29 8
Łącznie 26 5 3 3 0 0 29 8
Argentyna Newell's Old Boys Primera División 1993/1994 7 0 - - 0 0 7 0
Łącznie 7 0 - - 0 0 7 0
Argentyna Boca Juniors Primera División 1995/1996 11 3 - - 0 0 11 3
1996/1997 13 2 - - 0 0 13 2
1997/1998 6 2 - - 0 0 6 2
Łącznie 30 7 - - 0 0 30 7
Argentyna Argentyna 244 150 - - 0 0 244 150
Hiszpania Hiszpania 62 27 12 7 7 8 81 42
Włochy Włochy 188 81 45 29 25 5 258 115
Łącznie w karierze 494 258 57 36 32 13 583 307

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Klubowe[edytuj | edytuj kod]

Argentyna Boca Juniors

Hiszpania FC Barcelona

Włochy SSC Napoli

Argentyna Reprezentacja Argentyny

Indywidualnie[edytuj | edytuj kod]

Trenerskie[edytuj | edytuj kod]

Argentyna Reprezentacja Argentyny

Inne[edytuj | edytuj kod]

  • Jest bratem innych piłkarzy, Hugo Maradony i Raúla Maradony.
  • Włoski piłkarz i zawodnik piłki plażowej Diego Sinagra jest synem Diego Maradony[7].
  • Jest teściem zawodnika Manchester City Sergio Agüero
  • Obiecał, że jeśli Argentyna zdobędzie mistrzostwo świata w piłce nożnej w RPA, przejdzie się w publicznym miejscu nago[8].
  • Jest silnym zwolennikiem polityki lewicowej. Wielokrotnie udzielał poparcia południowoamerykańskim politykom, m.in. Fidelowi Castro[9] czy też Hugo Chavezowi. W jednym z wywiadów przyznał, że nienawidzi wszystkiego, co amerykańskie. Wyraża podziw wobec rewolucjonisty Che, na ramieniu posiada nawet tatuaż z jego wizerunkiem[10].
  • Rumuński piłkarz Gheorghe Hagi jest często nazywany Maradoną Karpat zaś Nigeryjczyk Augustine Okocha afrykańskim Maradoną.
  • Pomimo iż jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych osób w historii piłki nożnej, Maradona dba o swoich wiernych fanów chętnie podpisując zdjęcia nadesłane w listach na jego prywatny adres.
  • W 2012 r. prowadził akcję promocyjną szachów w Zjednoczonych Emiratach Arabskich[11].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

poprzednik:
Alfio Basile
Selekcjoner reprezentacji Argentyny
2008-2010
następca:
Sergio Batista (tymczasowy)