Richard Pfeiffer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Richard Friedrich Pfeiffer
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

26 lipca 1858
Zduny

Data i miejsce śmierci

15 września 1945
Lądek-Zdrój

profesor nauk medycznych
Specjalność: bakteriologia
Alma Mater

Uniwersytet Berliński

Profesura

1894

Uczelnia

Uniwersytet Albertyna w Królewcu
Friedrich-Wilhelms-Universität Breslau

Rektor Friedrich-Wilhelms-Universität Breslau
Dom R. Pfeiffera „Haimat Sonne” w Lądku Zdroju, ul. Konopnickiej 5

Richard Friedrich Johannes Pfeiffer (ur. 27 marca 1858 w Zdunach, zm. 15 września 1945 w Lądku-Zdroju) – niemiecki lekarz, bakteriolog. Jest znany dzięki wielu fundamentalnym odkryciom w bakteriologii, a zwłaszcza zjawisku bakteriolizy. W 1892 odkrył Haemophilus influenzae, pałeczki grypy, aw 1896 Micrococcus catarrhalis. Był także pionierem szczepień przeciw durowi brzusznemu[1].

Urodził się jako syn Ottona Pfeiffera, niemieckiego pastora miejscowej parafii ewangelickiej i Natalii z domu Jüttner. Po ukończeniu edukacji w gimnazjum w Świdnicy studiował medycynę na Akademii Cesarza Wilhelma w Berlinie. W 1887 został asystentem w Instytucie Higieny Uniwersytetu Berlińskiego, cztery lata rozpoczął kierowanie tamtejszym Instytutem Chorób Zakaźnych. W 1894 otrzymał tytuł profesora, pracował na uniwersytetach w Królewcu i we Wrocławiu. Odbył podróże naukowe po Włoszech i Indiach w trakcie których prowadził badania nad malarią i dżumą. Współpracował z Robertem Kochem[1].

Richard Pfeiffer w 1892 odkrył pałeczkę grypy, pracował też nad surowicą przeciwko tej chorobie. Odkrył także endotoksynę – niebezpieczną dla człowieka toksynę występującą w ściankach komórek bakterii Gram-ujemnych.

W 1897 Pfeiffer dołączył do niemieckiej ekspedycji pod przywództwem Roberta Kocha do Indii w celu zbadania dżumy. W następnym roku pojechał z Kochem do Włoch, aby przeprowadzić badania nad malarią. Następnie przeniósł się do Królewca, by w 1899 objąć katedrę higieny, zastępując Erwina von Esmarcha (1855–1915). Pozostał w tym mieście do 1909, kiedy to przeniósł się na tę samą katedrę we Wrocławiu. W roku akademickim 1919/1920 został wybrany rektorem uczelni. Przeszedł tam na emeryturę w 1925. W 1927 został przyjęty do Niemieckiej Akademii Przyrodników Leopoldina[1][2].

Prowadził także badania nad szczepionką przeciwko durowi brzusznemu i cholerze. Zajmował się obserwacją cyklu życiowego ziarenkowców. W 1894 odkrył, że po podaniu wcześniej zaszczepionym świnkom morskim żywych szczepów przecinkowców cholery, nie dochodzi do rozwoju tej choroby, a bakterie ulegają rozkładowi. Zjawisko to uczony nazwał bakteriolizą, która nazywana jest także „fenomenem Pfeiffera” lub „fenomenem Isajewa-Pfeiffera”. Na naukowych dokonaniach Richarda Pfeiffera opiera się dzisiejsza serodiagnostyka. Bakteriolog ten był współautorem Mikrofotograficznego atlasu bakterii oraz „Podręcznika mikrobiologii”. Był członkiem wielu stowarzyszeń naukowych, m.in.: Królewskiego Towarzystwa Naukowego w Londynie czy Królewskiej Akademii Nauk w Sztokholmie.

Za swoje osiągnięcia naukowe otrzymał liczne odznaczenia i wyróżnienia, wśród nich – złoty medal Pasteura.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Richard Friedrich Johannes Pfeiffer.. www.whonamedit.com. [dostęp 2022-03-20].
  2. Rektoratsreden im 19. und 20. Jahrhundert – Online-Bibliographie – Schlesische Friedrich-Wilhelms-Universität zu Breslau.. /www.historische-kommission-muenchen-editionen.de. [dostęp 2022-03-20].