Roman Heck

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy polskiego historyka, profesora. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.

Roman Heck (ur. 8 listopada 1924 w Leśmierzu, zm. 19 października 1979 we Wrocławiu) – historyk średniowiecza, profesor Uniwersytetu Wrocławskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studia ukończył we Wrocławiu, był uczniem prof. Ewy i Karola Maleczyńskich. W latach 1964-1966 był prodziekanem, a od 1966 do 1971 – dziekanem Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Wrocławskiego; od 1970 do 1979 był kierownikiem Zakładu Historii Polski i Powszechnej do XV wieku.

Prowadził badania naukowe w dziedzinie średniowiecznej gospodarki, struktury społecznej i narodowościowej, a także kultury na Śląsku, dziejopisarstwa śląskiego i związków polsko-czeskich. Opracowywał również źródła historyczne dla szkół średnich i wyższych.

Pod jego kierunkiem stopień naukowy doktora uzyskał w 1974 Bogumił Grott[1].

Zmarł śmiercią samobójczą[2]. Pochowany został na Cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bogumił Grott. Osoba i twórczość.. arturpaszko.blogspot.com, 7 października 2010. [dostęp 2018-02-08].
  2. Informację o samobójstwie prof. R. Hecka podaje prof. Krzysztof Kawalec w swoim wspomnieniu o prof. H. Zielińskim opublikowanym w dolnośląskiej Gazecie Wyborczej.

Publikacje (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • Ruch husycki w Polsce: wybór tekstów źródłowych (do r. 1454) (razem z E. Maleczyńską), oprac. 1952
  • Polska w okresie monarchii stanowej: wybór tekstów, oprac. 1954
  • Zjazd głogowski w 1462 r., 1962
  • Tabor a kandydatura jagiellońska w Czechach, 1964
  • Śląsk w Polsce dzielnicowej i jego rozstanie z macierzą, 1966
  • Historia Czechosłowacji (razem z M. Orzechowskim), 1969
  • Wrocław, jego dzieje i kultura, 1978