Romana Toruńczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Romana Toruńczyk
Data urodzenia 15 października 1915
Data śmierci 2 lutego 2000
Zawód historyk
Grób Romany Toruńczyk na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Romana Toruńczyk z d. Pawłowska (ur. 15 października 1915 w Łodzi, zm. 2 lutego 2000) – polska historyk, badaczka dziejów KZMP, działaczka Komunistycznego Związku Młodzieży Polski i PPR.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W młodości była działaczką Komunistycznego Związku Młodzieży Polski. Była związana z Bolesławem Mołojecem. W latach 1939-1940 jako Romana Szykier była związana z Kominternem - przebywała we Francji, następnie w Moskwie. Uczestniczyła w grupie polskich komunistów w ZSRR, która później powołała w kraju PPR[1][2].

3 czerwca 1965 obroniła doktorat w Wyższej Szkole Nauk Społecznych (Komunistyczny Związek Młodzieży Polski w latach 1933-1936. Walka o front Młodego Pokolenia) napisanej pod kierunkiem Tadeusza Daniszewskiego[3]. Praca ta ukazała się drukiem dopiero w 1970 roku. Pracowała w Zakładzie Historii Partii. 28 marca 1968 dyrekcja Zakładu Historii Partii w porozumieniu z sekretarzem KC PZPR, Witoldem Jarosińskim zwolniła Romanę Toruńczyk z pracy „w związku z postępowaniem śledczym w sprawie jej córki – Barbary”[4]. Była autorką haseł w Słowniku biograficznym działaczy polskiego ruchu robotniczego[5].

Była żoną Henryka Toruńczyka. Jej córką jest Barbara Toruńczyk, synem Adam Henryk Toruńczyk.

Pochowana jest na wojskowych Powązkach (kwatera A-25 TUJE 18)[6].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Z dziejów rewolucyjnej walki młodzieży w latach 1929-1933, Warszawa: „Iskry” 1961.
  • O Komunistycznym Związku Młodzieży Polski, Warszawa: Zarząd Propagandy i Agitacji Głównego Zarządu Politycznego WP 1965.
  • (redakcja) Kazetempowcy: zbiór szkiców i biograficznych wspomnień, pod red. Romany Toruńczyk i Władysława Góry, przedmowa S. Wygodzki, Warszawa: „Iskry” 1963.
  • W walce o front młodego pokolenia. Komunistyczny Związek Młodzieży Polski w latach 1933-1936, Warszawa: „Iskry” 1970.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Siewierski, Komuniści i historycy. Polski ruch robotniczy w badaniach uczonych w PRL – wybrane aspekty [w:] Partia komunistyczna w Polsce. Struktury - ludzie - dokumentacja, pod red. Dariusza Magiera, Lublin – Radzyń Podlaski 2012, s. 467.
  • Tadeusz Rutkowski, Nauki historyczne w Polsce 1944-1970. Zagadnienia polityczne i organizacyjne, Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego 2007, s. 518.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Gontarczyk, Polska Partia Robotnicza: droga do władzy 1941-1944, wyd. 2, Warszawa: „Fronda” 2006, s. 45-47, 106, 108, 150, 160, 162.
  2. Władysław Gomułka, Pamiętniki, oprac. Andrzej Werblan, t. 2, Warszawa: BGW 1994, s. 170, 198.
  3. J. T., Rozprawy doktorskie pracowników Zakładu Historii Polski przy KC PZPR bronione w latach 1964-1966, "Z Pola Walki" 9 (1966), nr 4 (36), s. 255.
  4. Tomasz Siewierski, Komuniści i historycy. Polski ruch robotniczy w badaniach uczonych w PRL – wybrane aspekty [w:] Partia komunistyczna w Polsce. Struktury - ludzie - dokumentacja, pod red. Dariusza Magiera, Lublin – Radzyń Podlaski 2012, s.467
  5. Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego, t. 1: A-D, red. nacz. Feliks Tych, Warszawa: „Książka i Wiedza” 1978, s. 5.
  6. Wyszukiwarka cmentarna - warszawskie cmentarze