Witold Jarosiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Witold Jarosiński
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 18 września 1909
Warszawa
Data śmierci 5 grudnia 1993
Zastępca przewodniczącego Rady Państwa
Okres od 22 grudnia 1968
do 27 czerwca 1969
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Członek Rady Państwa
Okres od 22 grudnia 1968
do 28 marca 1972
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Minister oświaty
Okres od 7 lipca 1950
do 4 sierpnia 1956
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Stanisław Skrzeszewski
Następca Feliks Baranowski
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990) Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy I klasy Medal 10-lecia Polski Ludowej

Witold Jarosiński (ur. 18 września 1909 w Warszawie, zm. 5 grudnia 1993) – polski polityk komunistyczny, nauczyciel i polonista. Poseł na Sejm PRL I, II, III, IV, V, VI i VII kadencji, minister oświaty (1950–1956), zastępca przewodniczącego Rady Państwa (1968–1969), a do 1972 jej członek.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny robotniczej, jego rodzicami byli Antoni i Józefa. Ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim (rozpoczęte w 1929). Przed II wojną światową pracował jako nauczyciel oraz działał w środowisku młodzieży komunistycznej; był ciężko ranny w wojnie obronnej 1939, po długiej kuracji w szpitalu jenieckim pracował w chłodni w Warszawie, w latach 1944–1945 na robotach przymusowych w Niemczech. Od 1945 był członkiem Polskiej Partii Robotniczej, od 1948 Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 1945 pracował w magistracie w Sosnowcu, następnie w aparacie partyjnym (m.in. w Komitecie Wojewódzkim PPR w Katowicach), był II sekretarzem Komitetów Wojewódzkich – PPR we Wrocławiu, potem PZPR w Krakowie. W 1950 (od stycznia do maja) był zastępcą kierownika Wydziału Organizacyjnego Komitetu Centralnego PZPR, a wiosną tego samego roku był przez kilka tygodni I sekretarzem Komitetu Warszawskiego partii[1], a od sierpnia 1950 – ministrem oświaty. Po odejściu z funkcji ministra (1956) był ponownie I sekretarzem Komitetu Warszawskiego (od lutego 1957 do lutego 1960)[1]. Wieloletni członek władz partyjnych – w latach 1949–1954 zastępca członka KC PZPR, w latach 1954–1971 członek KC, w latach 1971–1980 członek Centralnej Komisji Rewizyjnej, w latach 1980–1981 członek Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR. Od października 1956 do maja 1957 i od lutego 1960 do listopada 1968 był sekretarzem KC PZPR odpowiedzialnym za oświatę[2].

W latach 1952–1980 był posłem na Sejm PRL I, II, III, IV, V, VI i VII kadencji, w IV i V kadencji kierował Komisją Mandatowo-Regulaminową (1965–1972). W latach 1961–1983 urzędujący sekretarz i członek prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu, a w latach 1968–1969 zastępca przewodniczącego Rady Państwa, a do 1972 jej członek. W czerwcu 1968 wszedł w skład Komitetu Honorowego obchodów 500. rocznicy urodzin Mikołaja Kopernika[3]. W latach 1974–1983 członek prezydium Zarządu Głównego, a od 1983 członek Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.

Odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej (1974), Orderem Sztandaru Pracy I klasy (dwukrotnie; w tym w 1964[4]) i Medalem 10-lecia Polski Ludowej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Encyklopedia Warszawy, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa, 1975, s. 504.
  2. Zbigniew Osiński, Nauczanie historii w szkołach podstawowych w Polsce w latach 1944–1989: uwarunkowania organizacyjne oraz ideologiczno-polityczne, Lublin 2010, s. 90.
  3. „Urania”, miesięcznik Polskiego Towarzystwa Miłośników Astronomii, nr 3, marzec 1969, s. 84.
  4. Wręczenie odznaczeń w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 170 z 20 lipca 1964. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]