Piotr Gontarczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piotr Gontarczyk
Piotr Gontarczyk
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 29 kwietnia 1970
Żyrardów
Doktor nauk humanistycznych w zakresie nauk o polityce
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Doktorat 2003 – nauki o polityce
Uniwersytet Warszawski
Praca zawodowa
Instytucja Biuro Rzecznika Interesu Publicznego
Stanowisko współpracownik rzecznika
Okres zatrudn. 1998–2005
Instytut Instytut Pamięci Narodowej
Biuro Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów
Stanowisko Zastępca Dyrektora
Okres zatrudn. 2006–2007
Instytut Instytut Pamięci Narodowej
Biuro Lustracyjne
Stanowisko Zastępca Dyrektora
Okres zatrudn. od 2007
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Piotr Gontarczyk (ur. 29 kwietnia 1970 w Żyrardowie) – polski politolog, historyk i publicysta.

Życiorys[edytuj]

Ukończył studia na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego, na którym w marcu 2003 obronił pracę doktorską pt. Polska Partia Robotnicza. Droga do władzy w latach 1942-1945 na temat Polskiej Partii Robotniczej[1], wyróżnioną w 2004 roku nagrodą im. Jerzego Łojka[2]. Studiował także w Instytucie Historii UW.

W latach 1998–2005 pracował w Biurze Rzecznika Interesu Publicznego, był m.in. współpracownikiem zastępcy rzecznika, sędziego Krzysztofa Kauby[3]. Od 2006 był zastępcą dyrektora Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów Instytutu Pamięci Narodowej. We wrześniu 2007 został mianowany Zastępcą Dyrektora Biura Lustracyjnego Instytutu Pamięci Narodowej.

Jest autorem kilkuset artykułów i polemik na łamach periodyków naukowych, m.in. w Zeszytach Historycznych, Arcanach, Glaukopisie, Dziejach Najnowszych, „Zeszytach Historycznych WIN-u”, „Biuletynie Kwartalnym Radomskiego Towarzystwa Naukowego”, Biuletynie Instytutu Pamięci Narodowej i roczniku naukowym IPN Aparat Represji w Polsce Ludowej 1944–1989[2], a także wielu gazet i czasopism, np. „Życia”, „Rzeczpospolitej”, „Gazety Polskiej”, Naszego Dziennika, Polityki, Gazety Wyborczej, Uważam Rze, Do Rzeczy[4], „Więzi”, Najwyższy Czas!, Tygodnika Solidarność, „Ozonu”, Wprostu i Życia Warszawy[5].

Jest weteranem korporacji akademickiej „Respublica” i wiceprezesem Stowarzyszenia Filistrów Polskich Korporacji Akademickich.

Jest mężem Anety Gontarczyk, członka Komisji Weryfikacyjnej Wojskowych Służb Informacyjnych[6].

Nagrody i odznaczenia[edytuj]

  • W lutym 2009 tygodnik "Gazeta Polska" przyznał mu tytuł "Człowieka Roku 2008" (za książkę SB a Lech Wałęsa. Przyczynek do biografii, razem z nim wyróżnienie otrzymał współautor publikacji Sławomir Cenckiewicz)[7]
  • W lutym 2009, za zasługi w dokumentowaniu i upamiętnianiu prawdy o najnowszej historii Polski, nadano mu Złoty Krzyż Zasługi[8]. W kwietniu 2009 prezydent Lech Kaczyński zmienił to postanowienie i odznaczył go Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, za wybitne zasługi w dokumentowaniu i upamiętnianiu prawdy o najnowszej historii Polski[9].
  • 2010: Wyróżnienie przyznane przez Klub Jagielloński im. Św. Kazimierza dla historyków zajmujących się dziejami najnowszymi w ostatnim 20-leciu[10]

Wybrane publikacje[edytuj]

  • (współautorzy: Marek Jan Chodakiewicz, Leszek Żebrowski) Tajne oblicze GL-AL, PPR. Dokumenty, Tom 1-3, Warszawa: "Burchard Edition" 1997–1999 [11]
  • Pogrom? Zajścia polsko-żydowskie w Przytyku 9 marca 1936 r. Mity, fakty, dokumenty, Biała Podlaska: "Rekonkwista" - Pruszków: Rachocki i S-ka 2000[12]
  • Polska Partia Robotnicza. Droga do władzy 1941-1944, Warszawa: "Fronda" 2003[13], (wyd. 2 - 2013).
  • Tajny współpracownik „Święty”: dokumenty archiwalne sprawy Mariana Jurczyka, Warszawa: Arwil 2005[14]
  • Kłopoty z historią: publicystyka z lat 1996-2005, Warszawa: Wydawnictwo Arwil 2006[15]
  • (współautor: Sławomir Cenckiewicz) SB a Lech Wałęsa. Przyczynek do biografii, Gdańsk: Instytut Pamięci Narodowej - Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu 2008[16]
  • Nowe kłopoty z historią: publicystyka z lat 2005-2008, Warszawa: Wydawnictwo Prohibita Paweł Toboła-Pertkiewicz 2008[17]
  • (redakcja) Marzec 1968 w dokumentach MSW, t. 1: Niepokorni, red. nauk. i wstęp Franciszek Dąbrowski, Piotr Gontarczyk, Paweł Tomasik, wybór Franciszek Dąbrowski, Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej - Komisja Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu,„Niepokorni” 2008[18]
  • (redakcja) Marzec 1968 w dokumentach MSW, t. 2: Kronika wydarzeń, red. nauk. i wstęp Franciszek Dąbrowski, Piotr Gontarczyk, Paweł Tomasik, wybór Franciszek Dąbrowski, Paweł Tomasik, Cyprian Wilanowski, Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej - Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu 2009[19]
  • Najnowsze kłopoty z historią: publicystyka z lat 2008-2012, Poznań: Zysk i S-ka Wydawnictwo 2013[20]
  • (redakcja) Afera "Żelazo" w dokumentach MSW i PZPR, wybór, wstęp i oprac. Witold Bagieński, Piotr Gontarczyk, Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej - Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu 2013.

Filmografia[edytuj]

Piotr Gontarczyk współtworzył i udzielał wypowiedzi w filmach dokumentalnych.

Przypisy

  1. Piotr Gontarczyk w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  2. a b Dr Piotr Gontarczyk. ipn.gov.pl. [dostęp 2011-11-09].
  3. Paweł Rysiński: „Sąd cenzuruje historyków”. rp.pl, 2010-04-08. [dostęp 2011-11-20].
  4. Redakcja (pol.). dorzeczy.pl. [dostęp 2013-02-04].
  5. Wykaz publikacji P. Gontarczyk z 2007 roku. IPN 2007.
  6. Historyk IPN: Urzędnicy Tuska łamią prawo. dziennik.pl, 2009-07-08. [dostęp 2013-06-09].
  7. Człowiek roku 2008 (pol.). stefczyk.tv. [dostęp 2013-11-22].
  8. M.P. z 2009 r. Nr 32, poz. 454
  9. M.P. z 2009 r. Nr 35, poz. 536
  10. Prestiżowe wyróżnienie dla trzech profesorów UKSW (pol.). uksw.edu.pl, 2010-01-30. [dostęp 2013-11-22].
  11. ISBN 83-87654-03-5.
  12. ISBN 83-909046-4-0.
  13. ISBN 83-60335-75-3
  14. ISBN 83-919221-8-9.
  15. ISBN 83-60533-03-2.
  16. ISBN 978-83-60464-74-8.
  17. ISBN 83-60533-03-2.
  18. ISBN 978-83-60464-67-0.
  19. ISBN 978-83-7629-029-4.
  20. ISBN 978-83-7785-153-1
  21. Piotr Gontarczyk w bazie filmpolski.pl
  22. Burza wokół „Towarzysza generała”. polskieradio.pl, 2010-02-02. [dostęp 2011-11-09].
  23. "Towarzysz generał" pokazany w TVP. Generał kontratakuje. debata.olsztyn.pl, 2 lutego 2010. [dostęp 2 stycznia 2014].
  24. Zobacz film "Towarzysz generał idzie na wojnę" – 13 grudnia na UW. 9 grudnia 2011. [dostęp 31 stycznia 2014].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]