Rudolf Jamka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rudolf Jamka
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 1906 r.
Kraków
Data i miejsce śmierci 6 kwietnia 1972 r.
Kraków
profesor
Specjalność: archeologia
Doktorat 1932 r.
Uniwersytet Jagielloński
Habilitacja 1947 r.
Uniwersytet Jagielloński
Profesura 1963 r.
zatrudnienie
Uczelnia Uniwersytet Jagielloński
Okres zatrudn. 1930, 1932–1939, 1945–1947
Uczelnia Uniwersytet Wrocławski
Okres zatrudn. 1945–1950
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Rudolf Jamka (ur. 1906 r. w Krakowie, zm. 6 kwietnia 1972 r. w Krakowie) – polski archeolog, profesor i wykładowca Uniwersytetu Wrocławskiego i Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w 1906 r. w Krakowie[1], tam też ukończył szkołę średnią i studia w zakresie geologii i prehistorii (1930 r.)[2]. Początkowo studiował geografię[1]. W 1932 r. obronił doktorat. W 1930 r., w latach 1932–1939 pracował w Zakładzie Archeologii Przedhistorycznej UJ, a w 1931 r. na Uniwersytecie Poznańskim. W latach 1931–1934 był redaktorem kwartalnika Z otchłani wieków. Podczas okupacji był pracownikiem Muzeum Archeologicznego w Krakowie[2] i od 1941 r. prowadził tajne nauczanie[1]. Dzięki jego staraniom i pracy personelu muzeum uratowano zbiory przed wywiezieniem do Nie­miec[2].

Po wojnie wrócił na UJ, gdzie w latach 1945–1947 kierował Zakładem Archeologii Przedhistorycznej. W tym czasie zaczął pracę w Muzeum Śląskim i na Uniwersytecie Wroc­ławskim[2], a gdy habilitował się w 1947 r. na UJ, przeniósł się do Wrocławia na stałe. Na tej uczelni zorganizował Katedrę Archeologii Przedhistorycznej na Uni­wersytecie Wrocławskim, obejmując stanowisko jej kierownika[1].

W okresie bezpośrednio po wojnie zdołał odnaleźć tajne skrytki zabytków archeologicznych na Śląsku i we Wrocławiu. W 1946 r. zorganizował we Wrocławiu Muzeum Prehistoryczne, przekształcone dwa lata później w Dział Archeologiczny Muzeum Śląskiego[2] i rozpoczął pierwsze polskie wykopa­liska we Wrocławiu[1]. W 1950 r. na UWr został profesorem nadzwyczajnym[2], ale jeszcze w tym samym roku wrócił do rodzinnego Krakowa, obejmując Katedrę Archeologii Przedhisto­rycznej[1] i pra­cował na UJ do końca życia[2]. W 1963 r. został profesorem zwyczajnym[1].

Specjalizował się w badaniu okre­su wpływów rzymskich, znawca okresów halsztackiego, lateńskiego i wczesnośredniowiecznego, pradziejów południowej Polski, w tym Krakowa i Małopolski oraz Górnego Śląska. Autor ok. 200 prac, promotor 9 doktorów i 3 docentów[2].

Zmarł 6 kwietnia 1972 r. w Krakowie[2] i został pochowany na Cmentarzu Rakowickim[3].

Odznaczenia:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h RUDOLF JAMKA (pol.). Muzeum Archeologiczne w Poznaniu. [dostęp 2018-01-15].
  2. a b c d e f g h i Prof. dr Rudolf Jamka (pol.). Muzeum Archeologiczne w Poznaniu. [dostęp 2018-01-15].
  3. Uniwersyteckie zaduszki 2016 — nowy przewodnik (pol.). Uniwersytet Wrocławski, 2016-10-22. [dostęp 2017-11-16].