Ryszard Siciński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ryszard Siciński (ur. 15 lipca 1927 w Warszawie, zm. 12 grudnia 2013) – polski adwokat, obrońca w procesach politycznych okresu PRL-u, działacz samorządu adwokackiego i redaktor prasy prawniczej, działacz kombatancki, m.in. członek Zarządu Głównego Stowarzyszenia Żołnierzy AK, wolnomularz – wielki mistrz Wielkiej Loży Narodowej Polski (2003-2006), następnie honorowy wielki mistrz.

Życie i działalność[edytuj | edytuj kod]

W czasie II wojny światowej działał w konspiracji, był uczestnikiem powstania warszawskiego w składzie plutonu 681, VI Obwodu Praga AK, 3. zgrupowania na Grochowie, a następnie członkiem oddziałów operujących w Legionowie i Puszczy Kampinoskiej. W powstaniu warszawskim brał także udział jego brat, późniejszy profesor socjologii i polityk Andrzej Siciński oraz poległa w powstaniu siostra, sanitariuszka Janina Sicińska. Po zakończeniu działań wojennych kontynuował edukację w stołecznym liceum im. Stefana Batorego.

Od 1957 r., był adwokatem. W latach 1968-1970 był członkiem kolegium redakcyjnego „Palestry”, a do 1973 „Gazety Prawniczej”. Jako działacz samorządu adwokackiego był między innymi przewodniczącym Koła Seniorów przy Okręgowej Radzie Adwokackiej w Warszawie, od 1999 r., a także wiceprezesem Wyższego Sądu Dyscyplinarnego w latach 1995-2001.

Znany był między innymi jako obrońca pracowników naukowych i studentów Uniwersytetu Warszawskiego w czasie stanu wojennego oraz jako członek Prymasowskiego Komitetu Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i ich Rodzinom przy kościele św. Marcina w Warszawie.

Wybrane odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Złoty Krzyż Zasługi
  • Medal Pamiątkowy z okazji 30-lecia powstania NSZZ „Solidarność”
  • Odznaka „Adwokatura Zasłużonym”

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]