Tadeusz Cegielski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Cegielski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1 stycznia 1948
Kraków
Zawód, zajęcie historyk
Tytuł naukowy dr hab. nauk humanistycznych
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Uczelnia Uniwersytet Warszawski
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Tadeusz Jan Cegielski (ur. 1 stycznia 1948 w Krakowie[1]) – polski historyk, pisarz, doktor habilitowany nauk humanistycznych, profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Warszawskiego; w latach 2000–2003 wielki mistrz Wielkiej Loży Narodowej Polski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1973 ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim, w 1980 uzyskał stopień doktora nauk historycznych w zakresie dziejów powszechnych nowożytnych (na podstawie pracy Rzesza Niemiecka wobec I rozbioru Polski napisanej pod kierunkiem Marii Wawrykowej), w 1994 habilitował się w oparciu o pracę Ordo ex Chao. Wolnomularstwo i światopoglądowe kryzysy XVII i XVIII wieku, od 1996 profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Warszawskiego w Instytucie Historii Sztuki. Specjalista w dziedzinie historii nowożytnej, historii idei i historii kultury.

Od 1973 związany zawodowo z UW, w latach 1991–1993 pełnomocnik rektora UW ds. Europejskiego Uniwersytetu Viadrina we Frankfurcie[2], w latach 1993–1999 i 2008–2012 prodziekan Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego, wykładowca w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego i w Centrum Europejskim Uniwersytetu Warszawskiego.

Był sekretarzem generalnym Polskiego Towarzystwa Historycznego, przewodniczącym Rady Muzealnej Muzeum: Zespołu Pałacowo-Parkowego w Dobrzycy, współzałożycielem i sekretarzem fundacji „Historia pro Futuro” oraz prezesem wolnomularskiej fundacji „Sztuka Królewska w Polsce”. Od 1992 pełni funkcję redaktora naczelnego czasopisma „Ars Regia”, którego jest również wydawcą.

Wolnomularstwo[edytuj | edytuj kod]

Wolnomularz, od lat zaangażowany w propagowanie wiedzy na temat masonerii. W latach 20002003 wielki mistrz Wielkiej Loży Narodowej Polski, obecnie wielki mistrz honorowy WLNP oraz wielki namiestnik (zastępca) wielkiego komandora Rady Najwyższej Polski 33. stopnia Rytu Szkockiego Dawnego i Uznanego[2].

Członek Zarządu Instytutu „Sztuka Królewska w Polsce”, utworzonego w Warszawie w 2012 roku, w celu inspirowania, prowadzenia oraz koordynacji badań naukowych na temat przeszłości oraz teraźniejszości wolnomularstwa polskiego i światowego, przechowywania oraz udostępniania materialnych i niematerialnych świadectw dotyczących masonerii, wymiany informacji oraz wszechstronnej popularyzacji wiedzy na temat wolnomularstwa i pokrewnych mu zjawisk[3].

Wybrana bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Autor wielu publikacji i artykułów naukowych. Współautor książki Rozbiory Polski 1772–1793–1795, programów i podręczników szkolnych w zakresie historii – ostatnio Człowiek i Historia (2003) - oraz licznych prac poświęconych masonerii, m.in. Ordo ex Chao (1994), Sekrety Masonów (1990), Polubić Masonerię (2008).

Autor powieści kryminalnych: Morderstwo w alei Róż (Mroczna Seria W.A.B., 2010), Tajemnica pułkownika Kowadły (Mroczna Seria W.A.B., 2013) i Głowa. Opowieść nocy zimowej (Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego, 2016)[4].

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 2005 odznaczony przez Prezydenta RP Złotym Krzyżem Zasługi[5].

Wielki mistrz Kapituły Prywatnego Orderu Świętego Stanisława, samozwańczy prezydent RP na uchodźstwie Juliusz Nowina Sokolnicki nadał mu zaocznie krzyż komandorski z koroną (II klasy).

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Longina, wicepremiera w rządzie Piotra Jaroszewicza, brat Piotra Cegielskiego – dziennikarza i dyplomaty, ojciec Maksa Cegielskiego, dziennikarza i pisarza.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. * Tomasz Wituch, Bogdan Stolarczyk, Studenci Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego 1945-2000, Wydawnictwo Arkadiusz Wingert i Przedsięwzięcie Galicja, Kraków 2010, s. 377
  2. a b Cegielski Tadeusz, [w:] Who is Who w Polsce, 8 wydanie, 2009, część 1, s. 378.
  3. Powstał Instytut „Sztuka Królewska w Polsce”.
  4. Głowa. Opowieść nocy zimowej, wuw.pl.
  5. M.P. z 2005 r. nr 43, poz. 592 pkt. 8

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]