Sabik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sabik
η Ophiuchi A/B
Dane obserwacyjne (J2000)
Gwiazdozbiór Wężownik
Rektascensja 17h 10m 22,687s[1]
Deklinacja -15° 43′ 29,66″[1]
Paralaksa (π) 0,03691 ± 0,0008[1]
Odległość 88,4 ± 2,0 ly
27,09 ± 0,60 pc
Wielkość obserwowana 2,42[1]m
Ruch własny (RA) 40,13 ± 1,06[1] mas/rok
Ruch własny (DEC) 99,17 ± 0,39[1] mas/rok
Prędkość radialna 36,91 ± 0,80[1] km/s
Charakterystyka fizyczna
Typ widmowy A2 IV–V[1]
Masa 2,3 / 2,0 R[2]
Promień 2,5 / 2,0 R[2]
Wielkość absolutna 0,26[3]m
Jasność 35 / 21[2] L
Charakterystyka orbitalna
Odległość od środka masy 33,5 au[2]
Okres orbitalny 88 lat[2]
Mimośród 0,94[2]
Alternatywne oznaczenia
Oznaczenie Flamsteeda: 35 Oph
2MASS: J17102267-1543298
Bonner Durchmusterung: BD -15°4467
Boss General Catalogue: GC 23158
Katalog Gliesego: GJ 656.1A/B
Katalog Henry’ego Drapera: HD 155125
Katalog Hipparcosa: HIP 84012
Katalog Jasnych Gwiazd: HR 6378
SAO Star Catalog: SAO 160332

Sabik (η Oph) – gwiazda podwójna, druga co do jasności w gwiazdozbiorze Wężownika (obserwowana wielkość gwiazdowa dla całego układu: 2,42m). Gwiazda ta jest odległa od Słońca o ok. 88 lata świetlne.

Nazwa[edytuj]

Położenie gwiazdy w gwiazdozbiorze

Gwiazda ta nosi tradycyjną nazwę Sabik, która wywodzi się z języka arabskiego, choć znaczenie nazwy („ta która poprzedza”, „idzie jako pierwsza”) jest niejasne; może wiązać się ona z położeniem w ciągu gwiazd w południowej części konstelacji[2][4]. Grupa robocza Międzynarodowej Unii Astronomicznej do spraw uporządkowania nazewnictwa gwiazd zatwierdziła użycie nazwy Sabik dla określenia tej gwiazdy[5].

Charakterystyka układu[edytuj]

Eta Ophiuchi składa się z pary gwiazd typu widmowego A, które okrążają wspólny środek masy raz na 88 lat. Na niebie są one oddalone o 0,86″[6], ale odległość ta zmienia się z czasem ze względu na dużą ekscentryczność orbit[2]. Gwiazdy zbliżają się do siebie na 2 au, by po 44 latach oddalić się na maksymalną odległość 65 au. To powoduje zaburzenia grawitacyjne, które najprawdopodobniej uniemożliwiają powstawanie planet. Tezę tę potwierdza niezaobserwowanie pyłu wokół gwiazd[2].

Składnik eta Ophiuchi A ma wielkość gwiazdową 3,0m, należy do typu widmowego A2. Temperatura jej powierzchni to ok. 8900 K. Jest on 2,3 raza masywniejszy od Słońca, świeci ok. 35 razy jaśniej od niego. Promień tego składnika oceniana jest na 2,5 promienie Słońca[2]. Składnik eta Ophiuchi B ma wielkość gwiazdową 3,5m, należy do typu widmowego A3. Gwiazda ma temperaturę 8600 K, świeci 21 razy jaśniej od Słońca, ma masę dwukrotnie większą od Słońca i dwa razy większy promień[2].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e f g h Sabik w bazie SIMBAD (ang.)
  2. a b c d e f g h i j k Jim Kaler: SABIK (Eta Ophiuchi) (ang.). STARS. [dostęp 2017-01-29].
  3. Obliczona na podstawie wielkości obserwowanej i paralaksy
  4. Richard Hinckley Allen: Star Names Their Lore and Meaning. Dover: 1963, s. 302.
  5. Eric Mamajek, Beatriz Garcia, Duane Hamacher, Thierry Montmerle i inni. „Bulletin of the IAU Working Group on Star Names”. 2, s. 9, listopad 2016. Międzynarodowa Unia Astronomiczna. 
  6. Sabik (ang.). Alcyone ephemeris. [dostęp 2017-01-29].