Seborga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Seborga
Seborca
Seborga
Herb Flaga
Herb Seborgi Flaga Seborgi
Państwo  Włochy
Region Liguria
Prowincja Imperia
Burmistrz Enrico Ilariuzzi
Powierzchnia 4,91 km²
Wysokość 500 m n.p.m.
Populacja (2010)
• liczba ludności
• gęstość

319[1]
64,97 os./km²
Nr kierunkowy 0184
Kod pocztowy 18012
Tablice rejestracyjne IM
Położenie na mapie Włoch
Mapa lokalizacyjna Włoch
Seborga
Seborga
Ziemia 43°49′34″N 7°41′38″E/43,826111 7,693889
Strona internetowa

Seborga (lig. Seborca) – miasteczko w północno-zachodnich Włoszech, w regionie Liguria, w prowincji Imperia, w Alpach Liguryjskich. Słynie z bycia tzw. mikronacją, czyli symbolicznego deklarowania od 1954 roku niepodległości jako Księstwo Seborgi. Według danych z końca 2010 roku Seborgę zamieszkuje 319 osób, w tym 37 (11,6%) cudzoziemców[1].

Dzieje Seborgi sięgają VIII wieku, kiedy była to wieś należąca do hrabiów Ventimiglii. W 954 r. hrabia Guido podarował ją benedyktynom z Lérins. Od 1181 r. miejscowość była przedmiotem sporu między opactwem a Republiką Genui – formalnie Seborga, jak i inne dobra benedyktyńskie, pozostawała w granicach tego państwa, nigdy jednak nie sprawowało ono realnej władze nad tym obszarem. W 1729 r. Seborgę kupił Wiktor Amadeusz II, książę Piemontu i król Sardynii. Jako część państwa sardyńskiego Seborga w 1861 r. znalazła się w Królestwie Włoch[2].

Księstwo Seborgi[edytuj | edytuj kod]

Coat of Arms of the Principality of Seborga.png

W 1954 r. grupa mieszkańców ogłosiła symboliczną niepodległość powołując się na miejscową tradycję mówiącą o tym, że kupno miasteczka przez Sardynię w 1729 r. nie miało mocy prawnej, a więc Seborga zachowała wtedy swoją niezależność, ponieważ z kolei nie brała samodzielnego udziału w zjednoczeniu Włoch, nie można jej formalnie uznać za część państwa włoskiego. W 1963 r. prezes miejscowej spółdzielni ogrodniczej, Giorgio Carbone, ogłosił się księciem Jerzym I. „Panował” do swojej śmierci w październiku 2009 r. Obecną „głową Seborgi” jest przedsiębiorca Marcello Menegatto (książę Marceli I)[3].

W latach 90. przyjęto „konstytucję” (Statuti Generali), rozpoczęto emisję lokalnej waluty luigino (emitowanej wcześniej już w l. 1666-1671 i ponownie od 1995; można nią płacić w kilku sklepach i lokalach; posiada ona sztywny kurs 1 Luigino = 6 dolarów amerykańskich) i znaczków pocztowych, przyjęto oficjalną dewizę (Sub Umbra Sedi - pol. Usiadłem w cieniu) i skomponowano hymn (La Speranza - pol. Nadzieja), na wjeździe ustawiono symboliczne budki graniczne, a nawet powołano „armię” (Corpo della Guardia, pol. korpus strażników) składającą się z jednego żołnierza. W nieformalnym referendum przeprowadzonym 23 kwietnia 1995 r. 304 spośród 308 mieszkańców poparło „niepodległość”[4].

W myśl „konstytucji” głową państwa jest książę wybierany w demokratycznych wyborach na siedmioletnią kadencję. Władzę ustawodawczą sprawuje Rada Przeorów, składająca się z obywateli urodzonych, ochrzczonych i mieszkających w Sebordze. Organem sprawującym władzę wykonawczą jest Tajna Rada, składająca się z księcia i dziewięciu ministrów, z czego pięciu jest wybieranych na drodze demokratycznych wyborów.

Samozwańcza niepodległość sprawiła, że miasteczko cieszy się dużym zainteresowaniem ze strony turystów. Dzięki rozwojowi turystyki odrestaurowane zostało historyczne centrum miasta. Władze włoskie przychylnie patrzą na Księstwo Seborgi, bowiem jego funkcjonowanie w żaden sposób nie przeszkadza działalności organów publicznych, a mieszkańcy w pełni wywiązują się ze swoich obowiązków wobec państwa[5].

Księstwo obejmuje obszar miasteczka Seborga i tereny je okalające o łącznej powierzchni 14 km².

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

  • Filettino – inna włoska miejscowość symbolicznie deklarująca niepodległość

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Statystyki demograficzne ISTAT
  2. Andrea Gandolfo: La provincia di Imperia: storia, arti, tradizioni. T. I. Blu Edizione, 2005. ISBN 978-88-7904-011-2. (wł.)
  3. Nick Squires: Tiny Italian principality announces new monarch called 'His Tremendousness' (ang.). The Daily Telegraph, 27 kwietnia 2010. [dostęp 2011-12-12].
  4. Caitlin Moran: Noel Gallagher is my choice for monarch (ang.). The Times, 30 stycznia 2006. [dostęp 2011-12-12].
  5. Erica Dellacasa: La principessa s’arrende: Seborga all’Italia (wł.). Corriere della Sera, 12 czerwca 2006. [dostęp 2011-12-12].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]