Sharof Rashidov

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sharof Rashidov
Data i miejsce urodzenia 6 listopada 1917
Dżyzak
Data i miejsce śmierci 31 października 1983
Taszkent
I sekretarz Komunistycznej Partii Uzbekistanu
Okres od 1959
do 1983
Przynależność polityczna Komunistyczna Partia Uzbekistanu
Poprzednik Sobir Kamolov
Następca Inomjon Usmonxoʻjayev
Odznaczenia
Złoty Medal "Sierp i Młot" Bohatera Pracy Socjalistycznej Złoty Medal "Sierp i Młot" Bohatera Pracy Socjalistycznej Nagroda Leninowska
Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Czerwonej Gwiazdy Order Czerwonej Gwiazdy Order Znak Honoru Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”

Sharof Rashidovich Rashidov (uzb. Шароф Рашидович Рашидов; ros. Шараф Рашидович Рашидов, Szaraf Raszydowicz Raszydow) (ur. 6 listopada 1917 w Dżyzaku, zm. 31 października 1983 w Taszkencie) – uzbecki polityk komunistyczny, pisarz, przewodniczący Prezydium Rady Najwyższej Uzbeckiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej (1950-1959), I sekretarz Komunistycznej Partii Uzbekistanu (od 1959 do śmierci), deputowany do Rady Najwyższej ZSRR III, IV, V, VI, VII, VIII, IX i X kadencji, dwukrotny Bohater Pracy Socjalistycznej (1974 i 1977).

Życiorys[edytuj]

Pochodził z rodziny chłopskiej zamieszkałej w Namanganie (obecnie Dżyzak), od 1939 należał do partii komunistycznej, 1941 ukończył Wydział Filologiczny Państwowego Uniwersytetu w Taszkencie, a 1948 zaocznie Wyższą Szkołę Partyjną. Od 1935 był nauczycielem w szkole średniej, 1938-1941 sekretarzem odpowiedzialnym i zastępcą redaktora naczelnego wydawanej w Samarkandzie gazety "Lenin yoʻli" (tłum. ścieżka Lenina), 1941-1942 służył w Armii Czerwonej, uczestniczył w wojnie z Niemcami, po ranieniu został odesłany do Uzbekistanu. W latach 1942-1944 był redaktorem naczelnym "Lenin yoʻli", 1944-1947 sekretarzem Komitetu Obwodowego Komunistycznej Partii (bolszewików) Uzbekistanu w Samarkandzie. W latach 1947-1949 pracował jako redaktor odpowiedzialny pisma „Czerwony Uzbekistan”, 1949-1950 przewodniczący Związku Pisarzy Uzbekistanu, 21 sierpnia 1950 został przewodniczącym Prezydium Rady Najwyższej Uzbeckiej SRR (do 24 marca 1959). Od 25 lutego 1956 do 17 października 1961 zastępca członka, a od 31 października 1961 do końca życia członek Komitetu Centralnego KPZR i zastępca członka Prezydium KC KPZR (od 31 października 1961 do 29 marca 1966), od 1962 do października 1964 członek Środkowoazjatyckiego Biura KC KPZR. Delegat na XIX, XXI, XXI, XXII, XXIII i XXIV zjazdy KPZR. 15 III 1959 został I sekretarzem Komunistycznej Partii Uzbekistanu i pozostał na tym stanowisku do śmierci. Od 8 kwietnia 1966 do końca życia zastępca członka Biura Politycznego KC KPZR, 1950-1983 deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od 3 do 10 kadencji, od 1970 członek Prezydium Rady Najwyższej ZSRR.

W 1945 wydał zbiór wierszy „Mening nafratim”, w 1951 pierwszy tom powieści „Zwycięzcy” (uzb. Gʻoliblar), w 1956 powieść „Kashmir qoʻshigʻi”, a w 1967 książkę „Doʻstlik ramzi”.

Odznaczenia i nagrody[edytuj]

I medale.

Linki zewnętrzne[edytuj]