Siarhiej Sidorski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Siarhiej Sidorski
Сярге́й Сідо́рскі
Ilustracja
Siarhiej Sidorski (2010)
Pełne imię i nazwisko

Siarhiej Siarhiejewicz Sidorski

Data i miejsce urodzenia

13 marca 1954
Homel

Premier Republiki Białorusi
Okres

od 19 grudnia 2003
(p.o. od 10 lipca)
do 28 grudnia 2010

Przynależność polityczna

bezpartyjny

Poprzednik

Hienadź Nawicki

Następca

Michaił Miasnikowicz

Pierwszy zastępca premiera Republiki Białorusi
Okres

od 3 lipca 2002
do 10 lipca 2003

Przynależność polityczna

bezpartyjny

Zastępca premiera Republiki Białorusi
Okres

od 24 września 2001
do 3 lipca 2002

Przynależność polityczna

bezpartyjny

Zastępca, pierwszy zastępca Homelskiego Obwodowego Komitetu Wykonawczego
Okres

od 1998
do 24 września 2001

Przynależność polityczna

bezpartyjny

Siarhiej Siarhiejewicz Sidorski (biał. Сярге́й Сярге́евіч Сідо́рскі, ros. Серге́й Серге́евич Сидо́рский, Siergiej Siergiejewicz Sidorski; ur. 13 marca 1954 w Homlu) – białoruski polityk, w latach 2003–2010 premier Republiki Białorusi.

W 1976 ukończył studia na Wydziale Elektrotechniki Białoruskiego Instytutu Inżynierów Transportu Kolejowego. Doktor nauk technicznych. Specjalista w dziedzinie technologii próżniowo-plazmowych. Zasłużony pracownik przemysłu Republiki Białorusi. Autor ponad 40 naukowych prac i monografii. Akademik Międzynarodowej Akademii Inżynieryjnej. Karierę zawodową rozpoczął jako elektryk, elektromonter.

  • 1976–1992 – majster montowni, naczelnik laboratorium, naczelnik oddziału, zastępca dyrektora Homelskiej Fabryki Sprzętu Radiotechnicznego;
  • 1991–1992 – dyrektor Homelskiej Fabryki Sprzętu Radiotechnicznego;
  • 1992–1998 – dyrektor generalny Homelskiego Zakładu Naukowo-Produkcyjnego „Raton”;
  • 1998–2001 – zastępca, a później pierwszy zastępca przewodniczącego Homelskiego Obwodowego Komitetu Wykonawczego;
  • 24 września 2001 – mianowany na stanowisko zastępcy premiera Republiki Białorusi[1];
  • 3 lipca 2002 – mianowany pierwszym zastępcą premiera Republiki Białorusi; w rządzie odpowiedzialny za kwestie dot. rozwoju przemysłu, budownictwa, transportu i energetyki[2];
  • 10 lipca 2003 – mianowany p.o. premiera na miejsce zdymisjonowanego Hienadzia Nawickiego[3] (Rozporządzeniem Prezydenta Nr 304[4]);
  • 19 grudnia 2003 – mianowany na premiera Republiki Białorusi[5] (Rozporządzeniem Prezydenta Nr 564[6] i za zgodą parlamentu);
  • 11 marca 2004 – „za znaczący osobisty wkład w rozwój społeczno-gospodarczy” otrzymał Podziękowanie Prezydenta Republiki Białorusi[7];
  • 8 kwietnia 2006 – Rada Ministrów z Sidorskim na czele, zgodnie z art. 106 Konstytucji Białorusi, złożyła pełnomocnictwa „nowo wybranemu” prezydentowi Republiki Białorusi[8]. 12 kwietnia Alaksandr Łukaszenka wniósł do Izby Reprezentantów propozycję ponownego wyznaczenia Sidorskiego na premiera. 17 kwietnia jego kandydatura została zatwierdzona przez Izbę[9]. Była to czysta formalność w związku z wyborami prezydenckimi, ponieważ zarówno prezydent, jak i premier pozostali bez zmian.
  • 27 grudnia 2010 – premier Sidorski zgodnie z art. 106 konstytucji złożył na ręce ponownie wybranego prezydenta Łukaszenki dymisję swojego gabinetu. Prezydent dymisję przyjął[10], a następnego dnia powołał nowy rząd na czele z Michaiłem Miasnikowiczem[11].

Siarhiej Sidorski potrafi posługiwać się językiem niemieckim. Żonaty, ma dwie córki.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Tytuł Honorowego Obywatela Homlaza duży osobisty wkład w ochronę i rozwój ekonomicznego potencjału Homla (wrzesień 2012)[12]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Alaksandr Łukaszenka, Ukaz Priezidienta Riespubliki Biełaruś ot 24 sientiabria 2001 g. № 520, Narodowy Internetowy Portal Prawny Republiki Białorusi, 24 września 2001 [dostęp 2009-12-26] (ros.).
  2. Alaksandr Łukaszenka, Ukaz Priezidienta Riespubliki Biełaruś ot 3 ijula 2002 g. № 351, Narodowy Internetowy Portal Prawny Republiki Białorusi, 3 lipca 2001 [dostęp 2009-12-26] (ros.).
  3. Priess-służba Priezidienta Riespubliki Biełaruś – soobszczenije dla priessy, Biełorusskaja Diełowaja Gazieta, 10 lipca 2003 [dostęp 2009-12-26] (ros.).
  4. Alaksandr Łukaszenka, Ukaz Priezidienta Riespubliki Biełaruś ot 10 ijula 2003 g. № 304, Narodowy Internetowy Portal Prawny Republiki Białorusi, 3 lipca 2001 [dostęp 2009-12-26] (ros.).
  5. Prime Minister of the Republic of Belarus. Rada Ministrów Republiki Białorusi. [dostęp 2009-12-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-03-03)]. (biał. • ang. • ros.).
  6. Alaksandr Łukaszenka, Ukaz Priezidienta Riespubliki Biełaruś ot 19 diekabria 2003 g. № 564, Narodowy Internetowy Portal Prawny Republiki Białorusi, 19 grudnia 2003 [dostęp 2009-12-26] (ros.).
  7. Sidorskij Siergiej Siergiejewicz, Kto jest’ kto w Riespublikie Biełaruś [dostęp 2011-03-01] (ros.).
  8. Siarhiej Sidorski, Postanowlenije Sowieta Ministrow Riespubliki Biełaruś ot 8 apriela 2006 g. № 474, Narodowy Internetowy Portal Prawny Republiki Białorusi, 8 kwietnia 2006 [dostęp 2009-12-26] (ros.).
  9. Uładzimir Kanaplou, Postanowlenije Pałaty Priedstawitielej Nacyonalnogo Sobranija Riespubliki Biełaruś ot 17 apriela 2006 g. № 360-П3/IV, Narodowy Internetowy Portal Prawny Republiki Białorusi, 17 kwietnia 2006 [dostęp 2009-12-26] (ros.).
  10. Prawitielstwo Biełarusi podało w otstawku, BiełTA, 27 grudnia 2010 [dostęp 2011-03-01] [zarchiwizowane z adresu 2010-12-30] (ros.).
  11. 28 diekabria Priezidient Riespubliki Biełaruś rassmotrieł kadrowyje woprosy, president.gov.by, 28 grudnia 2010 [dostęp 2011-03-01] [zarchiwizowane z adresu 2012-08-05] (ros.).
  12. Sidorskomu priswojeno zwanije „Poczetnyj grażdanin Gomiela”, BiełTA, 4 września 2012 [dostęp 2012-09-04] [zarchiwizowane z adresu 2012-12-03] (ros.).