Siedmiopalecznik błotny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Siedmiopalecznik błotny
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad różowe
Rząd różowce
Rodzina różowate
Rodzaj siedmiopalecznik
Gatunek siedmiopalecznik błotny
Nazwa systematyczna
Comarum palustre L.
Sp. Pl. 502. 1753[2]
Synonimy

Potentilla palustris L. (Scop.)[3]

Siedmiopalecznik błotny[4] (Comarum palustre L.) – gatunek rośliny z rodziny różowatych.

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj]

Występuje w całej Europie, w Azji i Ameryce Północnej[3]. W Polsce jest dość pospolity na niżu, w górach występuje rzadko, tylko w niższych położeniach. W Sudetach i Karpatach znajdują się tylko pojedyncze stanowiska[5]

Morfologia[edytuj]

Pokrój
Łodyga
Wzniesiona, słabo rozgałęziona, o wysokości do 90 cm. Posiada zdrewniałe kłącze[5].
Liście
Prawie palczaste, 5-7 listkowe, nierównopierzaste. Listki sztywne, lancetowate, spodem sine, ostro piłkowane. Górne listki 3-dzielne, prawie siedzące[6]
Kwiaty
Płatki korony kwiatowej krótsze niż działki kielicha, lancetowate zaostrzone, trwałe. Dno kwiatowe gąbczaste. Kolor kwiatu ciemnopurpurowy[6].

Biologia i ekologia[edytuj]

Bylina lub półkrzew, chamefit. Kwitnie w czerwcu i lipcu. Roślina miododajna. Rośnie na niskich i przejściowych torfowiskach, wyrobiskach potorfowych, na brzegach wód, rzadziej na mokrych łąkach[5]. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla klasy (Cl.) Scheuchzerio-Caricetea nigrae i związku zespołów (All.) Caricion lasiocarpae[7]. Liczba chromosomów 2n = 42[5].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-29].
  2. The Plant List. [dostęp 2017-03-01].
  3. a b Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-05-05].
  4. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Flowering plants and pteridophytes of Poland : a checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 2002. ISBN 83-85444-83-1.
  5. a b c d Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.
  6. a b Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
  7. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.