Sienicki (herb szlachecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
POL COA Sienicki.svg

Sienicki (Jelita odmienne III) - polski herb szlachecki, odmiana herbu Jelita, z nobilitacji.

Opis herbu[edytuj]

Opis zgodnie z klasycznymi regułami blazonowania:

W polu błękitnym trzy kopie w gwiazdę złote - dwie w krzyż skośny i trzecia na opak, na nich.

Klejnot - ramię zbrojne, trzmające płonącą pochodnię.

Labry błękitne, podbite złotem.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Nadany 1 marca 1581 Janowi Sienickiemu. Herb powstał z adopcji do herbu Jelita[1]. Niemal identyczny herb (z inną tynkturą) otrzymał tego samego dnia Stefan Maszalski (herb własny Maszalski). Nobilitacja była nagrodą za odwagę przy zdobywaniu Wielkich Łuków[2].

Herbowni[edytuj]

Sienicki.

Przypisy

  1. Józef Szymański: Herbarz rycerstwa polskiego z XVI wieku. Warszawa: DiG, 2001, s. 113. ISBN 83-7181-217-5.
  2. Anna Wajs: Materiały genealogiczne, nobilitacje, indygenaty w zbiorach Archiwum Głównego Akt Dawnych w Warszawie. Warszawa: DiG, 2001, s. 110. ISBN 83-7181-173-X.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]