Sikorka (Dąbrowa Górnicza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Herb Dąbrowy Górniczej Sikorka
Dzielnica Dąbrowy Górniczej
Ilustracja
Ul. Relaksowa w Sikorce
Państwo  Polska
Województwo  śląskie
Miasto Dąbrowa Górnicza
Data założenia XIII w.
W granicach Dąbrowy Górniczej 1 lutego 1977
Powierzchnia 3,46 km²
Kod pocztowy 42-522
Położenie na mapie Dąbrowy Górniczej
Mapa lokalizacyjna Dąbrowy Górniczej
Sikorka
Sikorka
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Sikorka
Sikorka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sikorka
Sikorka
Ziemia50°23′18″N 19°17′50″E/50,388333 19,297222
Portal Portal Polska

Sikorka (do XIX w., Sikorki) - dzielnica Dąbrowy Górniczej. Zajmuje powierzchnię 3,46 km2 i leży w odległości ok. 14 km na północny wschód od centrum miasta[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wzmianki o tej dzielnicy sięgają XIII wieku. W 1457 roku wioska praktycznie przestała istnieć poprzez doszczętne zrabowanie i spalenie jej przez wojska zaciężne złożone z Czechów, Ślązaków i Polaków powracających bez żołdu po wojnie z Krzyżakami. Zniszczeń w Sikorce dokonał wówczas m.in. Janusz Oświęcimski. Pod koniec XIV wieku w skład wsi wchodziło 12 łanów kmiecych (z czego 2 należały do sołtysa), dwór z folwarkiem pod przysiółkiem Bugaj oraz młyn Smardz nad Trzebyczką. Wieś należała w drugiej połowie XV wieku do Mateusza Ujejskiego herbu Nowina, sędziego siewierskiego. Od Ujejskich przeszła w roku 1550 do Jana Podczaszego i znajdowała się w jego rodzinie do 1580 roku. W 1581 wchodziła w skład klucza sławkowskiego, należącego do biskupów krakowskich.

Przed wybuchem II wojny światowej, większość gruntów ornych w Sikorce było własnością rodzin żydowskich a Sikorka należała do gminy Wojkowice Kościelne. Po II wojnie światowej przechodziły kolejno pod administrację gminy Wojkowice Kościelne (1945-1949)[2][3][4], gminy Ząbkowice (1950-1954)[5], gromady Tuczna Baba (1954-72)[6], gminy Ząbkowice (1973-1975)[7], miasta Ząbkowice (1975-1977)[8] i wreszcie miasta Dąbrowy Górniczej od 1 lutego 1977[9][10].

Przyroda[edytuj | edytuj kod]

W dwudziestoleciu międzywojennym przez Sikorkę przepływała rzeka Trzebyczka, która następnie zanikła na jej terenie z powodu wybudowania studni głębinowych na terenie wsi. Na terenie Sikorki znajduje się pomnik przyrody - bożodrzew, rosnący przy ul. Hallerczyków 165, mający ok. 130 cm obwodu.

Ulice[edytuj | edytuj kod]

Przystanek kolejowy Dąbrowa Górnicza Sikorka - widok od strony ul. Gilowej

W skład dzielnicy Sikorka wchodzą obecnie następujące ulice: Czajkowa, Gilowa, Grabowa, Hallerczyków, Idzikowskiego, Pomłynie, Ptasia, Relaksowa, Skowronkowa, Słowikowa, Sowia, Szpakowa i Wilgowa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mapa w serwisie maps.google.com (pol.). [dostęp 2010-07-24]. s. maps.google.com.
  2. Podział administracyjny województwa śląsko-dąbrowskiego wraz ze skorowidzem gmin i gromad (stan z dnia 1 stycznia 1946) wydany przez Wydawnictwa Instytutu Śląskiego w 1947
  3. Informator adresowy miast i gmin wiejskich Rzeczypospolitej Polskiej. Warszawa: Instytut Wydawniczy Kolumna, 1948.
  4. Podział administracyjny Rzeczypospolitej Polskiej: Praca zespołowa pod redakcją prof. Stanisława Srokowskiego. Warszawa: Biblioteka Samorządowca Nr 77, 1948.
  5. Dz.U. z 1950 r. Nr 28, poz. 255
  6. Uchwała Nr 14/54 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Stalinogrodzie z dnia 5 października 1954 r. w sprawie podziału na gromady powiatu będzińskiego; w ramach Zarządzenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Stalinogrodzie z dnia 15 listopada 1954 r. w sprawie ogłoszenia uchwał Wojewódzkiej Rady Narodowej w Stalinogrodzie z dnia 5 października 1954 r., dotyczących reformy podziału administracyjnego wsi (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Stalinogrodzie z dnia 1 grudnia 1954 r., Nr. 10, Poz. 54)
  7. Uchwała Nr XX/99/72 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 6 grudnia 1972 r. w sprawie utworzenia gmin w województwie katowickim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 20 grudnia 1972 r., Nr. 12, Poz. 103)
  8. Dz.U. z 1975 r. Nr 15, poz. 88
  9. Dz.U. z 1977 r. Nr 3, poz. 13
  10. Dz.U. z 1977 r. Nr 3, poz. 15

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stefan Pobideł: Encyklopedia Dąbrowy Górniczej. Wyd. pierwsze. Dąbrowa Górnicza: Towarzystwo Przyjaciół Dąbrowy Górniczej, 1996, s. 172-173. ISBN 83-901687-6-6.