Skibice (województwo lubuskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Skibice
Państwo  Polska
Województwo lubuskie
Powiat zielonogórski
Gmina Nowogród Bobrzański
Liczba ludności (2011) 93 [1]
Strefa numeracyjna (+48) 68
Tablice rejestracyjne FZI
SIMC 0912698
Położenie na mapie gminy Nowogród Bobrzański
Mapa lokalizacyjna gminy Nowogród Bobrzański
Skibice
Skibice
Położenie na mapie powiatu zielonogórskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu zielonogórskiego
Skibice
Skibice
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Skibice
Skibice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Skibice
Skibice
Ziemia51°45′59,039″N 15°23′06,035″E/51,766400 15,385010

Skibice (niem. Peterswaldau)[1]wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie zielonogórskim, w gminie Nowogród Bobrzański.

Historia[edytuj]

Około 1300 roku odnotowano ją po raz pierwszy w dokumentach jako Petirswald. Z 1376 roku odnosiła się wzmianka do miejscowego plebana. W 1435 roku doszło do sprzedaży przez panującego księcia własności lennej członkom rodu von Unruh. Dobra należały do rodziny von Landeskron w latach 1474-1483. W 1609 roku od ówczesnych właścicieli - Niebelschützów żagańskie opactwo nabyło pola oraz pastwiska owiec[1].

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie zielonogórskim.

Zabytki[edytuj]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[2]:

  • kościół filialny pod wezwaniem św. Marcina, z XIV wieku, XVIII wieku. Barokowa, kamienno–ceglana budowla z 1728 roku jest otoczona kamiennym murem i została wzniesiona na miejscu starszej[1]. Należy ona do salowych świątyń z prezbiterium, zamkniętym trójbocznie od wschodu. Dachem wielospadowym nakryta jest część nawowa wraz z prezbiterialną. Zamknięte łukowato okna znajdują się w elewacjach bocznych[1]. Wieża stoi po stronie zachodniej, a po południowej zakrystia. Wieża posiada kwadratowy zarys i zwieńczona jest hełmem namiotowym. W północnej ścianie wieży znajduje się wejście do kościoła i prowadzi przez sklepioną krzyżowo kruchtę[1]. Do końca XX wieku jego wnętrze było wyłożone ceglaną posadzką, którą usunięto około 2000 roku i zastąpiono wylewką betonową. Drewniany strop przykrywa nawę, a sklepienie kolebkowe z lunetami zakrystię. Drewniany chór stoi w zachodniej części kościoła i wsparty jest na czterech słupach[1]. Zachowały się we wnętrzu świątyni elementy późnobarokowego wyposażenia, a są to: ołtarz główny z obrazem przedstawiającym św. Marcina i dwiema rzeźbami, św Jana Nepomucena oraz drugiego świętego; prospekt organowy oraz ambona. Warte uwagi są trównież dwa oryginalne żyrandole miedziane, drewniane drzwi z kutymi zawiasami i zamkiem, a także neogotycka chrzcielnica[1].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e f g Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. s. 52.
  2. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego - stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 28.2.13]. s. 107.

Bibliografia[edytuj]

  • Krzysztof Garbacz: Przewodnik po zabytkach województwa lubuskiego tom 1. Zielona Góra: Agencja Wydawnicza „PDN”, 2011, s. 52. ISBN 978-83-919914-8-0.