Solidarność Pracy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Solidarność Pracy
Lider Andrzej Miłkowski
Data założenia 4 sierpnia 1990
Data rozwiązania 7 czerwca 1992
Adres siedziby ul. Wiejska 4/8, p. 320
00-489 Warszawa (biuro koła parlamentarnego)
Ideologia polityczna socjaldemokracja

Solidarność Pracy (SP) – lewicowe stowarzyszenie polityczne, wywodzące się z „Solidarności”, działające w latach 1990–1992.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początkowo solidarnościowe środowisko centrolewicowe działało od 1989 w Obywatelskim Klubie Parlamentarnym, jako „Grupa Obrony Interesów Pracowniczych”. zrzeszając blisko 25 parlamentarzystów. Po rozpadzie tej grupy kilku posłów założyło w listopadzie 1990 ramach OKP koło „Solidarność Pracy”. które w marcu 1991 wyodrębniło się z OKP jako samodzielny klub parlamentarny liczący 5 osób na koniec kadencji (Kazimierz Błaszczyk (PPS), Ryszard Bugaj, Aleksander Małachowski, Andrzej Miłkowski – rzecznik parlamentarny, Roman Niegosz)[1]. Przed wydzieleniem klubu parlamentarnego grupę lewicową reprezentowali także m.in. senatorowie OKP Jan Józef Lipski i Karol Modzelewski.

W wyborach parlamentarnych w 1991 Komitet Wyborczy „Solidarność Pracy” uzyskał 230 975 głosów (2,06%), co przyniosło temu ugrupowaniu 4 mandaty poselskie, które objęli Ryszard Bugaj, Piotr Czarnecki, Wojciech Kwiatkowski i Aleksander Małachowski.

W 1992 SP wraz z Ruchem Demokratyczno-Społecznym, Wielkopolską Unią Socjaldemokratyczną i innymi środowiskami współtworzyła Unię Pracy, co zakończyło jej samodzielną działalność.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rafał Chwedoruk: Socjaliści z Solidarności w latach 1989–1993. Warszawa: Wydawnictwo Sejmowe, 2004. 83-7059-668-1.