Spółgłoska półotwarta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Spółgłoski półotwarte (półsamogłoski) powstają, gdy dochodzi do zbliżenia narządów mowy, ale nie do powstania szczeliny.

Ze względu na sposób artykulacji spółgłoski półotwarte leżą na granicy spółgłosek i samogłosek. Są bowiem niezgłoskotwórczymi odpowiednikami samogłosek, np. [j] jest artykulacyjnie spółgłoskowym odpowiednikiem samogłoski [i].

Spółgłoski półotwarte należą do kontynuantów, czyli do głosek, których wymowę można przedłużać.

Uwaga terminologiczna[edytuj | edytuj kod]

Określenia „spółgłoski zwarto-otwarte”, „spółgłoski sonorne” i „sonanty” bywają używane jako synonimy terminu „spółgłoski półotwarte”.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]