Schronisko PTTK na Stogu Izerskim

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Schronisko na Stogu Izerskim
Ilustracja
Schronisko PTTK na Stogu Izerskim
Państwo  Polska
Pasmo Góry Izerskie
Wysokość 1060 m n.p.m.
Data otwarcia 24 październik 1924
Właściciel PTTK
Położenie na mapie Sudetów
Mapa lokalizacyjna Sudetów
Schronisko na Stogu Izerskim
Schronisko na Stogu Izerskim
Ziemia50°53′30″N 15°18′14″E/50,891667 15,303889
Strona internetowa
Schronisko zimą

Schronisko na Stogu Izerskim – górskie schronisko turystyczne PTTK w Górach Izerskich w województwie dolnośląskim.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Schronisko położone jest na wysokości 1060 m n.p.m., w północno-zachodniej części Gór Izerskich, na zachodnim krańcu Wysokiego Grzbietu, w pobliżu granicy polsko-czeskiej ok. 50 metrów poniżej szczytu Stogu Izerskiego. Schronisko góruje nad uzdrowiskami Świeradów-Zdrój i Czerniawa-Zdrój.

Formalnie schronisko położone jest w osadzie Stóg Izerski, w gminie Mirsk, ale właściciel schroniska używa adresu Świeradów-Zdrój.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Schronisko powstało z inicjatywy niemieckiej organizacji turystycznej RGV „Riesengebirgsverein”, dr Josefa Siebielta ówczesnego lekarza uzdrowiskowego, oraz rodu Schaffgotschów, który przekazał grunt pod budowę oraz fundusze. Kamień węgielny pod budowę schroniska położono 17 września 1922 roku. Schronisko, które nazwano Heufuderbaude oddano do użytku 24 października 1924 roku[1]. Schronisko zostało wzniesione w typowym dla tego regionu charakterystycznym stylu śląsko-łużyckim. W piętrowym budynku o konstrukcji murowo-drewnianej z dwuspadowym dachem pokrytym blachą, mieściły się pokoje z 30 miejscami noclegowymi, rozległy taras widokowy, zaplecze gospodarcze, świetlica i kuchnia. Schronisko stało się jednym z ulubionych celów wypraw kuracjuszy oraz znakiem rozpoznawczym Świeradowa-Zdroju. Pierwszymi gospodarzami schroniska była rodzina Kober, która prowadziła schronisko aż do 1945[2]. Schronisko działało nieprzerwanie od czasu swojego powstania, nawet w okresie działań wojennych II wojny światowej rozwijała się tutaj działalność turystyczna[3]. W latach 40 XX wieku w schronisku mieścił się posterunek WOP. Po II wojnie światowej schronisko nosiło przez jakiś czas imię Jana Kasprowicza. W ostatnim okresie schronisko zostało zmodernizowane w zakresie wykończenia wewnętrznego, zachowując swój niepowtarzalny urok, charakter i architektoniczny styl.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Schronisko na Stogu Izerskim jest najbardziej wysuniętym na zachód schroniskiem po polskiej stronie Sudetów.
  • Dr Josef Siebelt, który przyczynił się do rozwoju Świeradowa-Zdroju i budowy schroniska, „cudownie” wyzdrowiał podczas pobytu w uzdrowisku.
  • Po II wojnie światowej Czesi rościli pretensje do schroniska na Stogu Izerskim, co przyczyniło się do założenia w tamtych latach w budynku schroniska posterunku WOP.
  • W przeszłości w pobliżu schroniska stała drewniana wieża widokowa, którą zbudowano w 1892. Wieża w 1907 uległa zniszczeniu, odbudowana służyła turystom do 2000. Rozebrano ją z powodu złego stanu technicznego (zachowane fundamenty), a w jej pobliżu postawiono w 2004 maszt telekomunikacyjny.
  • Schronisko (ale sam szczyt już nie) leży na Głównym Szlaku Sudeckim.
  • Budynek schroniska wybudowany w stylu śląsko-łużyckim[4].

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

W bliskiej odległości od schroniska przebiegają następujące szlaki[5]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]