Stanisław Brodzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stanisław Brodzki (ur. 7 grudnia 1916 w Karlowych Warach, zm. 18 października 1990 w Warszawie) – polski dziennikarz i publicysta.

Życiorys[edytuj]

Ukończył Wydział Nauk Ekonomicznych i Społecznych Uniwersytetu Genewskiego. W czasie II wojny światowej był m.in. redaktorem naczelnym periodyku Związku Patriotów Polskich na Środkowym Wschodzie pt. "Biuletyn Wolnej Polski" (1944-1945). W latach 1946-1947 attaché prasowy przy Konsulacie Generalnym RP w Jerozolimie. W połowie 1947 repatriowany do Polski.

W latach 1947-1948 kierownik działu zagranicznego gazety "Głos Ludu". Od 1948 do 1957 kierownik działu kulturalnego "Trybuny Ludu". W 1956 został wybrany prezesem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (zrezygnował z tej funkcji po zamknięciu tygodnika "Po prostu"). W latach 1957-1967 zastępca redaktora naczelnego tygodnika "Świat". Od 1967 do 1977 był sekretarzem redakcji "Polskich Perspektyw". Od 1978 na emeryturze.

Członek Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (1951-1990).

Był drugim mężem Ireny Rybczyńskiej-Holland.

Twórczość (wybór)[edytuj]

  • Pagody, smoki i ludzie (Książka i Wiedza 1958)
  • Postacie i cienie (Książka i Wiedza 1965)
  • Czarny problem USA (tom 108-109 serii wydawniczej Omega, Państwowe Wydawnictwo Naukowe 1968)
  • Mężowie i żony stanu (Książka i Wiedza 1972)
  • Ameryka spóźnione imperium? (Młodzieżowa Agencja Wydawnicza 1979, ​ISBN 83-203-0186-6​)
  • Autokraci, technokraci, demokraci (Książka i Wiedza 1979)
  • Z profilu i en face (wybór z tomów Postacie i cienie, Mężowie i żony stanu i Autokraci, technokraci, demokraci; Książka i Wiedza 1984, ​ISBN 83-05-11204-7​)