Irena Rybczyńska-Holland

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Irena Rybczyńska-Holland
Data i miejsce urodzenia 20 kwietnia 1925
Łuck
Zawód dziennikarka i publicystka

Irena Rybczyńska-Holland (ur. 20 kwietnia 1925 w Łucku) – polska dziennikarka i publicystka.

Życiorys[edytuj]

W 1945 była nauczycielką szkoły w Budziszewicach.

Przez dwa lata, do 1947 pracowała w Naczelnym Komitecie Wykonawczym Stronnictwa Ludowego. W latach 1946-1950 studiowała na Wydziale Dziennikarskim Akademii Nauk Politycznych, ponadto na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Warszawskiego (filozofia; nieukończone). Uczęszczała na seminarium prof. Władysława Tatarkiewicza. W marcu 1950 była w gronie ośmiu studentów, członków PZPR, którzy wystąpili z listem otwartym atakującym go, protestując przeciwko dopuszczaniu na prowadzonym przez niego seminarium do czysto politycznych wystąpień o charakterze wyraźnie wrogim budującej socjalizm Polsce. List przyczynił się do odsunięcia Tatarkiewicza od prowadzenia zajęć na uczelni[1].

W tym czasie była też redaktor naczelną pisma „Wolna Wiciowa Gromada”. W 1948 była redaktor naczelną „Nowej Wsi” (potem pracowała tam również od 1950 do marca 1968). W latach 1949-1950 w redakcji oświatowej Polskiego Radia. Od 1968 do 1973 pracowała w miesięczniku „Ty i Ja”. W latach 1973-1980 w miesięczniku „Magazyn Rodzinny”. W 1981 współuczestniczyła w zakładaniu Komitetu Ochrony Praw Dziecka.

Członek Związku Zawodowego Dziennikarzy RP (1950-1951) i Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (od 1951).

Życie prywatne[edytuj]

Jej pierwszym mężem był Henryk Holland (z którym ma dwie córki: Agnieszkę Holland i Magdalenę Łazarkiewicz), drugim – Stanisław Brodzki.

Mieszka w Warszawie.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

Twórczość[edytuj]

Przypisy

  1. List grupy uczestników seminarium filozoficznego profesora Władysława Tatarkiewicza, „Przegląd Filozoficzny” nr 2/1995 (14), s. 88.