Stanisław Drabik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grób Stanisława Drabika na Cmentarzu Rakowickim
Stanisław Drabik
Ilustracja
Tablica pamiątkowa we Wrocławiu
Data i miejsce urodzenia 9 września 1900
Kraków, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 20 stycznia 1971
Kraków, Polska
Typ głosu tenor
Zawód śpiewak, reżyser

Stanisław Drabik (ur. 9 września 1900 r. w Krakowie - zm. 20 stycznia 1971 r. w Krakowie) - tenor i reżyser operowy, pierwszy polski dyrektor Opery Wrocławskiej.

Studia operowe odbył w Krakowie, Warszawie (pod kierunkiem Ignacego Dygasa) oraz Mediolanie. Swój debiut miał w Poznaniu w 1920 roku, gdzie śpiewał partie Jontka w Halce. W latach 1931-1939 występował w Operze Królewskiej w Belgradzie, a w 1932 roku wyreżyserował tam Casanovę, która była jego debiutem reżyserskim. Występował także w Zagrzebiu, Budapeszcie, Wiedniu i na wszystkich polskich scenach operowych. Jego repertuar obejmował 47 partii tenorowych, między innymi Stefana (Straszny dwór), Geralda (Lakme), Cavaradossiego (Tosca), Don Josego (Carmen) oraz tytułowych Fausta i Manru.

Po II wojnie światowej założył i rozwinął polską scenę operową we Wrocławiu, gdzie jako pierwszy dyrektor, kierował w latach 1945-47 Operą Wrocławską, a w latach 1951-52 był jej kierownikiem artystycznym. 8 września 1945 roku wystawił we Wrocławiu pierwszy po wojnie spektakl - Halkę, inaugurując nim działalność opery. W latach 1947-49 zorganizował i prowadził we Wrocławiu, a od 1954 roku w Krakowie operę robotniczą.

Jego imieniem została we Wrocławiu nazwana ulica (dawna niemiecka Opernstrasse) łącząca ulicę Świdnicką z placem Wolności; obecnie już nieistniejąca, po wyburzeniu gmachu dawnej Generalnej Komendatury i przebudowie gmachu Opery Wrocławskiej, wtopiła się ona w Promenadę Staromiejską.

Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera GC, część wschodnia).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]