Stanisław Skorupka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stanisław Skorupka
Data i miejsce urodzenia 14 lutego 1906
Warszawa
Data i miejsce śmierci 31 maja 1988
Warszawa
Zawód językoznawca
Grób Stanisława Skorupki na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Stanisław Skorupka (ur. 14 lutego 1906 w Warszawie, zm. 31 maja 1988 tamże) – polski językoznawca.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od 1929 studiował na Uniwersytecie Warszawskim, w 1936 obronił pracę magisterską pt. Upodobnienia międzywyrazowe w świetle fonetyki eksperymentalnej. Dzięki stypendium państwowemu w latach 1937-1938 kontynuował naukę na Friedrich-Wilhelms-Universität w Berlinie.

Podczas II wojny światowej pisał pracę doktorską pt. „Budowa akustyczna samogłosek polskich”, obronił ją po zakończeniu wojny w 1945. Przez całe życie zawodowe był związany z Uniwersytetem Warszawskim, od 1961 był profesorem nadzwyczajnym, od 1976 profesorem zwyczajnym. W uznaniu zasług Uniwersytet im. Humboldta w Berlinie przyznał Stanisławowi Skorupce tytuł honoris causa. Należał do Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, ZAIKS i Towarzystwa Kultury Języka.

Był autorem wielu prac na temat współczesnej polszczyzny oraz słowników, z których najważniejsze to:

  • Słownik wyrazów bliskoznacznych (1959 i późniejsze wydania),
  • Słownik frazeologiczny języka polskiego (1967 tom I, 1968 tom II),
  • Mały słownik języka polskiego (1968),
  • Stylistyka polska. Zarys(1969 (wspólnie z Haliną Kurkowską).

Bratem Stanisława Skorupki był malarz Szczepan Skorupka.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]