Stankar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stankar I
Stankar II

Stankarpolski herb szlachecki z nobilitacji, używany przez kilka rodzin.

Opis herbu[edytuj]

Juliusz Karol Ostrowski przekazuje informacje o dwóch wariantach herbu[1]. Opisy z wykorzystaniem klasycznych zasad blazonowania:

Stankar I: W polu srebrnym orzeł czarny z orężem złotym i takąż koroną, z zaćwieczoną na niej chorągwią czerwoną, zaś na piersiach orła tarcza sercowa, czerwona z mieczem na opak srebrnym, nad którym takiż półksiężyc. Klejnot: nieznany. Labry nieznanej barwy.

Stankar II: W polu srebrnym z bordiurą czerwoną, orzeł czarny o orężu złotym i takiejż koronie, na którego piersi tarcza sercowa czerwona, w której miecz srebrny nad takimż półksiężycem na opak. Klejnot: chorągiew czerwona, ułożona na kształt litery S na mieczu srebrnym. Labry czerwone, podbite srebrem.

Ostrowski podaje, że według Siebmachera, ten wariant herbu miał orła czerwonego[1].

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Nadany Franciszkowi Stankarowi 5 sierpnia 1569[2]. Odmiana Stankar II przysługiwała pruskim Stankarom, którym potwierdzono szlachectwo w 1788[1].

Herbowni[edytuj]

Tadeusz Gajl podaje 5 nazwisk herbownych:

Bordecki, Potrzebski, Smoczyński, Stankar, Wilbik.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. a b c Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 2. Warszawa: Główny skład księgarnia antykwarska B. Bolcewicza, 1897-1906, s. 366.
  2. Józef Szymański: Herbarz rycerstwa polskiego z XVI wieku. Warszawa: DiG, 2001, s. 268. ISBN 83-7181-217-5.