Stefan Kozicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stefan Kozicki (ur. 11 marca 1923 w Szczebrzeszynie, zm. 5 marca 1991 w Warszawie) – polski pisarz, reportażysta oraz scenarzysta telewizyjny i filmowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był absolwentem Wydziału Filozofii (socjologia) na Uniwersytecie Warszawskim. W czasie wojny służył w Armii Krajowej, brał też udział w powstaniu warszawskim. Debiutował jako publicysta w roku 1945 na łamach prasy młodzieżowej. W latach 1946–1948 należał do PPR, od 1948 roku należał do PZPR[1]. W latach 1948–1951 przebywał we Francji. W latach 1952–1957 był redaktorem tygodnika "Nowa Kultura", w latach 1957–1969 tygodnika "Polityka", zaś w latach 1969–1981 tygodnika "Kultura".

Był żonaty z Joanną (Anką) Broniewską, córką Władysława Broniewskiego Z tego związku urodziła się w 1948 roku córka Ewa Zawistowska z domu Kozicka, poetka i dziennikarka.

Odznaczony m.in.: Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (za udział w powstaniu warszawskim)[2], Krzyżem Komandorskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Walecznych[1].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Prowincja czyli tajemnice powiatowej władzy
  • Kazachstan
  • Sputniki na co dzień
  • Szukam miss powiatu
  • Nie ma ucieczki od ludzi
  • Podzwonne dla parafii
  • Brudny zeszyt Agnieszki
  • Delegacja do czyśćca
  • Obiad u Boga Ojca
  • Tam, gdzie woda najczystsza

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 448. ISBN 83-223-2073-6.
  2. Zapomniane Krzyże. 2011-11-09. [dostęp 2015-10-31].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.