Stefan Otwinowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Otwinowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 3 marca 1910
Pyzdry
Data i miejsce śmierci 30 stycznia 1976
Kraków
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie

Stefan Otwinowski (ur. 3 marca 1910 w Pyzdrach, zm. 30 stycznia 1976 w Krakowie) – polski prozaik, dramatopisarz i publicysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Stanisława Otwinowskiego, właściciela apteki. Dzieciństwo spędził w Grodźcu. W 1929 ukończył Państwowe Gimnazjum Humanistyczne im. Adama Asnyka w Kaliszu. Studiował filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim. Debiutował jako prozaik w 1934. W 1934 otrzymał nagrodę literacką miasta Kalisza im. Adama Asnyka za swoją pierwszą powieść pt. Życie trwa cztery dni[1] podczas wojny był działaczem kulturalnego podziemia.

Po wojnie zamieszkał w Krakowie, gdzie w latach 1946-1956 był kierownikiem literackim tamtejszych teatrów; pisał felietony i współredagował „Dziennik Literacki” (1949-1950) i potem „Życie Literackie” (1951–1976). W latach 1947–1976 (z małymi przerwami) był prezesem krakowskiego oddziału Związku Literatów Polskich. W 1953 podpisał rezolucję ZLP w sprawie procesu krakowskiego.

Laureat nagrody literackiej miasta Kalisza (1938), nagrody Ziemi Krakowskiej (za sztukę Wielkanoc, 1946), nagrody literackiej miasta Krakowa (za całokształt twórczości literackiej, 1960), Nagrody II stopnia Ministra Kultury i Sztuki (za całokształt twórczości, 1969).

Został pochowany w Alei Zasłużonych krakowskiego Cmentarza Rakowickiego.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Źródło[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]