Strzała VI

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Strzała VI jego odmiany
Strzała VI
Strzała VII
Strzała VIII
Strzała IX
Herb Strzała X

Strzała VI (Kotwic II, Kotwicz odmienny, Strzała, Strzela) – polski herb szlachecki pochodzenia śląskiego, odmiana herbu Kotwicz. Herb związany był z zawołaniem Strzała[1].

Opis herbu[edytuj]

Juliusz Karol Ostrowski wymienia kilka odmian tego herbu, oznaczonych numerami VI - X (numery I - V przyporządkowane są odmianom właściwego herbu Strzała, tj. mówiącego)[2]. Opisy z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego[3]:

Strzała VI: W polu srebrnym słup czerwony. Klejnot: trzy pióra strusie. Labry czerwone, podbite srebrem.

Strzała VII: barwy odwrotnie, klejnot - pióro strusie srebrne między dwoma czerwonymi.

Strzała VIII: inny klejnot - dwa skrzydła barkiem w prawo, jedno na drugim, czerwone i srebrne.

Strzała IX: barwy nieznane, inny klejnot - skrzydło, labry nieznanej barwy.

Strzała X: jak Strzała VII tylko barwy klejnotu odwrotnie.

W średniowieczu znano wersję herbu oznaczoną numerem VI, ale bez klejnotu[1].

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Herb znany w średniowieczu, pojawia się w źródłach z 1410 roku[1]. Kolejne przekazy pochodzą już z XVI wieku od Paprockiego, Bielskiego i Okolskiego, zachowała się też pieczęć P. Strzały z 1569 roku[4]. Herb przysługiwał śląskiej rodzinie Strzałów, osiadłej w XV wieku w krakowskiem, o przydomkach Chmielik i Silchen. Wariant VI został zrekonstruowany w oparciu o przekazy Paprockiego, Niesieckiego, Siebmachera, Borkowskiego i Żernickiego, warianty VII i IX zaczerpnął Ostrowski od SIebmachera, zaś VIII i X od Siebmachera i Żernickiego[2].

Etymologia[edytuj]

Według Józefa Szymańskiego, nazwa i zawołanie herbu są imionowe, mające odniesienie w nazwie osobowej[1].

Herbowni[edytuj]

Tadeusz Gajl wymienia cztery nazwiska herbownych:

Silhan, Silheim , Strzała, Strzałecki.

Przypisy

  1. a b c d Józef Szymański: Herbarz średniowiecznego rycerstwa polskiego. Warszawa: PWN, 1993, s. 262. ISBN 83-01-09797-3.
  2. a b Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 2. Warszawa: Główny skład księgarnia antykwarska B. Bolcewicza, 1897-1906, s. 374.
  3. Alfred Znamierowski, Paweł Dudziński: Wielka księga heraldyki. Warszawa: Świat Książki, 2008, s. 104-108. ISBN 978-83-247-0100-1.
  4. Józef Szymański: Herbarz rycerstwa polskiego z XVI wieku. Warszawa: DiG, 2001, s. 270. ISBN 83-7181-217-5.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]