Superintendentura Międzychód-Szamotuły Ewangelickiego Kościoła Unijnego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Superintendentura Międzychód-Szamotuły Ewangelickiego Kościoła Unijnego – jednostka organizacyjna Ewangelickiego Kościoła Unijnego w Polsce istniejąca w okresie II Rzeczypospolitej i obejmująca grupę gmin kościelnych (zborów) czyli parafii tego Kościoła, skupionych wokół miast Międzychód i Szamotuły.

Dane statystyczne[edytuj | edytuj kod]

Dawny kościół ewangelicki w Międzychodzie, obecnie katolicki kościół Niepokalanego Serca Maryi
Dawny kościół ewangelicki we Lwówku, obecnie w stanie ruiny
Dawny kościół ewangelicki w Sierakowie
Dawny kościół ewangelicki w Dusznikach
Dawny kościół ewangelicki w Nojewie, obecnie katolicki
Kościół ewangelicki w Obrzycku
Dawny kościół ewangelicki w Piotrowie
Parafia Liczba wiernych (1937)[1]
Międzychód 1260
Lewiczynek 905
Miłostowo 440
Lwówek Grudna 2100
Radusz 496
Sieraków 1120
Duszniki 577
Wartosław 344
Nojewo 480
Chrzypsko Wielkie 103
Obrzycko 150
Piotrowo (Piotrów) 350
Pniewy 1460
Rokietnica 346
Szamotuły 1020
Tarnowo pow. Poznań 375
Wronki Rzecin 785

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stefan Grelewski, Wyznania protestanckie i sekty religijne w Polsce współczesnej, Lublin 1937, s. 327.