Sylwiusz Mikucki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sylwiusz Mikucki
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 24 stycznia 1898
Kraków
Data i miejsce śmierci 23 lipca 1983
Kraków
Profesor nauk historycznych
Specjalność: nauki pomocnicze historii
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Doktorat 1928
Habilitacja 1936
Profesura 1957
Uczelnia Uniwersytet Jagielloński
Dyrektor
Instytucja Instytut Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego
Okres spraw. 1960–1967
Poprzednik Jan Dąbrowski

Sylwiusz Maria Sylwester Korwin-Mikucki[1] (ur. 24 stycznia 1898 w Krakowie, zm. 23 lipca 1983 tamże) – polski historyk, doktor filozofii, badacz nauk pomocniczych historii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem ziemianina Juliana Mikuckiego. Ukończył w 1916 gimnazjum klasyczne w Bochni. Studiował nauki prawne i historyczne w Uniwersytecie Jagiellońskim. Jako ochotnik brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej z której powrócił w stopniu kaprala artylerii. Następnie przez 5 lat pracował w państwowym gimnazjum w Tarnowskich Górach. Doktorat obronił w 1928 na podstawie pracy Barwa w heraldyce średniowiecznej napisanej pod kierunkiem Władysława Semkowicza, habilitacja uzyskał w 1936 za rozprawę Badania autentyczności dokumentu w praktyce kancelarii monarszej i sądów polskich w wiekach średnich. Wykładał heraldykę, paleografię polską i ruską, dyplomatykę i archiwistykę. Dyrektor kancelarii PAU. 6 listopada 1939 aresztowany w wyniku Sonderaktion Krakau. Więziony w obozie Sachsenhausen do lutego 1940 roku. Uwolniony powrócił do Krakowa gdzie działał początkowo w Krakowskim Komitecie Pomocy, a następnie pracował w Krakowskim Banku Emisyjnym w latach 1942 – 1944 uczestnicząc w tajnym nauczaniu.[2] Wraz z przejściem na emeryturę w 1947 Władysława Semkowicza, otrzymał po nim, w drodze ogólnopolskiej ankiety, Katedrę Nauk Pomocniczych Historii na Uniwersytecie Jagiellońskim. W tym samym roku został wybrany na członka korespondenta Polskiej Akademii Umiejętności następnie pełnił funkcję kierownika Katedry Archiwistyki i Nauk Pomocniczych Historii do 1968 roku. Tytuł profesora zwyczajnego uzyskał w 1957 roku. Mianowany w 1960 roku dyrektorem Instytutu Historycznego, pełnił tę funkcję nieprzerwanie przez siedem lat. Równolegle pracował od 1961 jako dziekan Wydziału Filozoficzno – Historycznego i w 1965 prorektor UJ. Udzielał się również w Bibliotece PAN w Krakowie. W latach 1956 – 1960 pracował dla Działu Gromadzenia i Uzupełniania, a przez dwa kolejne lata dala Działu Zbiorów Specjalnych. Na zasłużona emeryturę przeszedł w 1968 roku.[3][4] Do jego najwybitniejszych uczniów należeli profesorowie: Jerzy Wyrozumski i Zbigniew Perzanowski.[5] Sylwiusz Mikucki pochowany został na Cmentarzu Rakowickim (kwatera T płn.)[6].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Herb Pomorza polskiego świetle źródeł, (1928)
  • Barwa w heraldyce średniowiecznej. Herby rycerstwa zachodniego i polskiego, (1929).
  • Badania autentyczności dokumentu w praktyce monarszej i sadów polskich w wiekach średnich, (1933).
  • Studia nad najstarszą dyplomatyką ruską, (1952).
  • (współautor) Sfragistyka, (1960).[7]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. pełne brzmienie nazwiska
  2. Krótki biogram na stronie Archiwum ofiar terroru nazistowskiego i komunistycznego w Krakowie 1939 - 1956
  3. Jerzy Wyrozumski: Mikucki Sylwiusz [w:] Słownik historyków polskich, red. M. Prosińska-Jackl, Warszawa 1994, s. 352
  4. Zbigniew Perzanowski: Sylwiusz Mikucki (24 I 1898 - 23 VII 1983), "Studia Historyczne" 27 (1984), z. 3, s. 555-557.
  5. Zbigniew Perzanowski: Sylwiusz Mikucki (24 I 1898 - 23 VII 1983), "Archeion" 79 (1985), s. 374-376.
  6. Jan Wiktor Tkaczyński (red.), Pro Memoria III. Profesorowie Uniwersytetu Jagiellońskiego spoczywający na cmentarzach Krakowa 1803-2017, Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2018, s. 190, ISBN 978-83-233-4527-5.
  7. Jerzy Wyrozumski Sylwiusz Mikucki 24 I 1898 - 23 XII 1983, "Studia Źródłoznawcze" 29 (1985), s. 245-246.