Sympathy for the Devil

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sympathy for the Devil
Singel zespołu The Rolling Stones
Wydany 16 września 2003
Nagrywany marzec – czerwiec 1968
Gatunek rock
Długość

4:04 (radio) • 5:54 (pełny remiks)

4:14 (radio) • 8:22 (pełny remiks)

  • Full Phatt:

3:41 (radio) • 5:30 (pełny remiks)

  • The Rolling Stones:
6:16 (oryginał)
Wydawnictwo ABKCO
Producent Jellybean Benitez, The Neptunes, Fatboy Slim, Full Phatt
Format SACD
Singel po singlu

Sympathy for the Devil” – piosenka z repertuaru brytyjskiego zespołu rockowego The Rolling Stones. Po raz pierwszy pojawiła się na płycie Beggars Banquet (1968), jako utwór otwierający album.

W 2004 utwór został sklasyfikowany na 32. miejscu listy 500 utworów wszech czasów magazynu „Rolling Stone”[1].

Wykonanie i tekst[edytuj | edytuj kod]

Tekst piosenki powstał z inspiracji powieścią Michaiła Bułhakowa Mistrz i Małgorzata. Opublikowanie go spotkało się z oskarżeniami środowisk chrześcijańskich o promowanie przez zespół satanizmu[2].

Narracja utworu napisanego w duecie z Keithem Richardsem i śpiewanego przez Micka Jaggera prowadzona jest w pierwszej osobie z ponadczasowej perspektywy. Tytuł piosenki może wskazywać, że to Szatan (personifikacja zła) opowiada o swoich dokonaniach, ale kolejne zwrotki sugerują coś bardziej przyziemnego, jak relatywizm moralny czy banalność zła. Podmiot liryczny w przewrotny sposób skupia się na ekspozycji mniej pożądanej – ciemnej – strony dualizmu człowieczeństwa, na negatywnych aspektach nadużycia bogactwa i władzy, spaczeniu gustu (I'm a man of wealth and taste). Wyraźnie jest to przedstawione w zwrotce o śmierci dwóch braci Kennedych (w pierwotnym tekście mowa jest tylko o właśnie zastrzelonym Robercie), których zabójcami mają być pierwszoosobowy narrator i odbiorca jego przekazu (When after all/It was you and me). Jeszcze dobitniej dwoistość natury ludzkiej wybrzmiewa w końcowej części utworu, gdzie podmiot liryczny proponuje nazywać siebie Lucyferem (Just call me Lucifer); by zniechęcić słuchacza do siebie, deklaruje własne niepohamowanie (Cause I'm in need of some restraint). Przemilczana przez autora tekstu alegoryczna konkluzja może zawierać się w niemożliwości istnienia dobra bez zła, tak jak nieodłączni wydają się Bóg z Szatanem.

Inne wersje[edytuj | edytuj kod]

Piosenka zyskała sporą popularność i była wielokrotnie wykonywana i nagrywana przez innych artystów, między innymi Jane’s Addiction (1987), Blood, Sweat and Tears (pod tytułem Symphony For the Devil), Guns N’ Roses (1994), Tiamat (1999) czy Ozzy’ego Osbourne’a (2005) a także Motörhead w 2015. Wersja w wykonaniu Guns N’ Roses znalazła się również na ścieżce dźwiękowej filmu Wywiad z wampirem (1994). Utwór ten nagrał także darkambientowy projekt Coph Nia (album „Dark Illuminati”). Wersja ta oparta jest o monotonną deklamację, mroczną melodię i chóralne zaśpiewy w tle, odbiegając znacząco od jakiegokolwiek wykonania rockowego.

W 2007 roku powstała wersja tego utworu w wykonaniu polskiego zespołu Sweet Noise. W polskiej wersji językowej utwór ten nagrał zespół Kobranocka. Ukazał się on na ich płycie Kwiaty na żywopłocie.

Motyw przewodni tego utworu został wykorzystany w filmie Gregory’ego Hoblita W sieci zła, z Denzelem Washingtonem i Johnem Goodmanem w rolach głównych.

Piosenkę wykorzystano również podczas jednego z etapów kampanii gry Call of Duty: Black Ops.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rolling Stones Magazine's Top 500 Songs (ang.). metrolyrics.com. [dostęp 2010-07-03].
  2. “Sympathy for the Devil” (ang.). Salon.com. [dostęp 2018-08-15].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]