Bill Wyman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bill Wyman
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 24 października 1936
Londyn, Anglia, Wielka Brytania
Instrumenty gitara basowa
Gatunki rock and roll, blues rock, rock psychodeliczny
Zawód muzyk
Wydawnictwo Velvel, Koch International, Rolling Stones Records
Zespoły
The Rolling Stones
Bill Wyman’s Rhythm Kings
The Cliftons
Strona internetowa

Bill Wyman, właściwie William George Perks[1] (ur. 24 października 1936 w Londynie[2]) – brytyjski muzyk rockowy, basista. Od grudnia 1962 do grudnia 1992 był basistą w zespole rockowym The Rolling Stones[3][4][5][6][7][8][9].

W wieku 10 lat rozpoczął 3-letnią naukę gry na fortepianie, potem sam uczył się gry na gitarze basowej. Przed wejściem do zespołu Rolling Stones grał na gitarze basowej w kilku lokalnych zespołach.

Był trzykrotnie żonaty. 24 października 1959 roku poślubił Diane Cory, z którą miał syna Stephana Paula. Jednak w roku 1969 doszło do rozwodu. W 1983 roku, kiedy Wyman miał 48 lat, związał się z 13-letnią wówczas Mandy Smith[10]. Poznali się w północnym Londynie podczas zabawy w nocnym klubie z jej starszą siostrą. Przez dwa lata ich związek pozostał w ścisłej tajemnicy. Ale kiedy informacja została podana do wiadomości publicznej, stała się największym skandalem show-biznesu dekady. Jej matka zaakceptowała ten związek. W 2010 roku, w wywiadzie dla Daily Mail, Smith wyznała, że rozpoczęła stosunki seksualne z Wymanem mając zaledwie 14 lat. 2 czerwca 1989, 52-letni Wyman poślubił 18-letnią wtedy Smith[11]. Na ich ślubie pojawili się m.in. Mick Jagger, Jerry Hall i Keith Richards[12]. W 1991 roku rozwiedli się[13]. 21 kwietnia 1993 roku ożenił się z Suzanne Accostą, z którą ma trzy córki: Katherine Noelle (ur. 1994), Jessicę Rose (ur. 1995) i Matildę May (ur. 1998).

Po odejściu z zespołu zaczął nagrywać solowe płyty oraz występować i nagrywać z Bill Wyman’s Rhythm Kings[3][4][5][6][7][8][9].

W 2012 roku wystąpił ponownie (po 20 latach) z The Rolling Stones na koncertach w The O2 Arena w Londynie w ramach trasy 50 & Counting z okazji pięćdziesięciolecia powstania zespołu[14].

Dyskografia[edytuj]

albumy solowe[edytuj]

  • Monkey Grip (czerwiec 1974)
  • Stone Alone (marzec 1976)
  • Bill Wyman (kwiecień 1982)
  • Stuff (październik 1992 - Japonia i Argentyna, 2000 - Wielka Brytania)
  • Back to Basics (22 czerwca 2015)

album wspólny[edytuj]

  • Willie & The Poor Boys (maj 1985); Mickey Gee, Andy Fairweather-Low, Geraint Watkins i Charlie Watts)

składanki[edytuj]

  • A Stone Alone: The Solo Anthology 1974–2002 (2002)

Bill Wyman's Rhythm Kings[edytuj]

  • Struttin' Our Stuff (październik 1997)
  • Anyway the Wind Blows (październik 1998)
  • Groovin' (maj 2000)
  • Double Bill (maj 2001)
  • Just for a Thrill (maj 2004)

gościnnie[edytuj]

  • I Can Tell, John Hammond, Jr., 1967
  • The London Howlin' Wolf Sessions, 1971
  • Manassas, 1972
  • Jamming with Edward!, 1972
  • Drinkin' TNT And Smokin' Dynamite, Junior Wells i Buddy Guy, 1977

single[edytuj]

  • "In Another Land" (grudzień 1967)
  • "Monkey Grip Glue" (czerwiec 1974)
  • "White Lightnin'" (wrzesień 1974)
  • "A Quarter to Three" (kwiecień 1976)
  • "(Si, Si) Je suis un rock star" (lipiec 1981)
  • "Visions" (1982)
  • "Come Back Suzanne" (marzec 1982)
  • "A New Fashion" (marzec 1982)
  • "Baby Please Don't Go" (czerwiec 1985)
  • "What & How & If & When & Why" (czerwiec 2015)

Wybrana filmografia[edytuj]

Rok Tytuł Rola Reżyser
1985 Willie and the Poor Boys[15] Willie Eddie Arno, Markus Innocenti
1987 Zjeść bogatych (Eat the Rich)[16] ofiara w toalecie Peter Richardson[17]
2010 Stones in Exile (film dokumentalny)[18] w roli samego siebie Stephen Kijak
2012 Crossfire Hurricane (film dokumentalny)[19] Brett Morgen
2016 No Expectations the Murder of Brian Jones (film dokumentalny)[20] Avalon Giuliano

Przypisy

  1. Bill Wyman w bazie Filmweb
  2. Bill Wyman w bazie Internet Movie Database (ang.)
  3. a b Bill Wyman: The Rolling Stones. Wiedza i Życie. ISBN 83-7184-272-4.
  4. a b Daniel Wyszogrocki: Satysfakcja. 30 lat the Rolling Stones. Polska Oficyna Wydawnicza BGW, Warszawa 1993. ISBN 83-86365-63-3.
  5. a b Bob Brunning: The British Connection, 1986. London: Helter Skelter Blues: The British Connection, London: Helter Skelter, 2002. (ang.)
  6. a b Dick Heckstall-Smith: The safest place in the world: A personal history of British Rhythm and blues, 2004. Clear Books, 2004. (ang.)
  7. a b James Hector: The Complete Guide to the Music of the Rolling Stones. Omnibus Pr, 1995. (ang.)ISBN 978-0711943032
  8. a b David Hinckley, Debra Rodman: The Rolling Stones: Black and White Blues, 1963. Turner Pub, 1995. ISBN 978-1570361500. (ang.)
  9. a b Sean Egan: The Rough Guide to The Rolling Stones. Rough Guides, 2006. ISBN 978-1843537199. (ang.)
  10. Neil Sears, Jaya Narain (2013-03-31): Police 'not interested' in Wyman's affair with 13-year-old Mandy Smith, who claims she slept with him when she was 14 (ang.). Daily Mail. [dostęp 2017-03-30].
  11. Ken Kelley (2014-06-02): The Day Bill Wyman Married 18-Year-Old Mandy Smith (ang.). Ultimate Classic Rock. [dostęp 2017-03-30].
  12. Antonia Hoyle (2009-06-03): 'If it happened now, Bill would go to jail.' Mandy Smith on the Rolling Stone who seduced her at the age of 13 (ang.). Daily Mail. [dostęp 2017-03-30].
  13. Bill Wyman w bazie Notable Names Database (ang.)
  14. http://billwyman.com/2012/12/bill-wyman-and-rolling-stones-o2-concert-2/
  15. Willie and the Poor Boys (1985) w bazie Internet Movie Database (ang.)
  16. Zjeść bogatych (1987) w bazie Filmweb
  17. Eat the Rich (1987) w bazie Internet Movie Database (ang.)
  18. Stones in Exile (2010) w bazie Internet Movie Database (ang.)
  19. Crossfire Hurricane (2012) w bazie Internet Movie Database (ang.)
  20. No Expectations the Murder of Brian Jones (2016) w bazie Internet Movie Database (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj]