Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy
Ilustracja
Budynek teatru im. H. Modrzejewskiej na legnickim rynku
Typ teatru przed 1944 r. teatr wielodziałowy, obecnie tylko dramatyczny
Kierownictwo
artystyczne
Jacek Głomb
Data powstania 1842
Państwo  Polska
Lokalizacja Rynek 39
brak współrzędnych
Strona internetowa teatru

Teatr im. Heleny Modrzejewskiej w Legnicy – państwowy teatr dramatyczny, działający w budynku dawnego teatru-opery z połowy XIX wieku.

Okres impresariatu[edytuj]

Gdy otwierano go jako teatr-operę w 1842 roku, w ogromnych kolejkach doszło do awantur i wybijania szyb, a próbujące okiełznać tłumy chętnych wojsko nie dało sobie rady. Przez pierwsze sto lat teatr operował na zasadzie obsługi gościnnej/ impresariatu. Oferowano zarówno przedstawienia teatralne, jak i operowe i operetkowe.

Teatr wielodziałowy[edytuj]

Od 1933 roku uruchomiono w Legnicy stały teatr wielodziałowy, kierowany przez intendenta, który nadal wystawiał sztuki teatralne oraz przedstawienia operowe i operetkowe. W teatrze odbywało się ok 320 spektakli rocznie, które oglądała systematycznie ok 500-osobowa widownia. Są różne dane na temat pojemności ówczesnej widowni, posiadano w sumie ok. 800 miejsc wraz ze stojącymi. Kres opery i teatru nastał w 1944 roku w związku z powołaniem większości aktorów do wojska.

Po II wojnie światowej[edytuj]

Zaraz po II wojnie światowej budynek teatru splądrowali żołnierze Armii Czerwonej, wynosząc wszystko co nie było trwale przymocowane, nawet kurtynę. Po 1945 teatr był przez 20 lat w wyłącznym użykowaniu Armii Czerwonej. W połowie lat 60. budynek oddano władzom polskim, jednakże wcześniej pozbawiono go całości wyposażenia, łącznie z kurtyną i instalacją grzewczą[1]. Około 1975 roku w trakcie chaotycznej przebudowy zniszczono zabytkowy charakter neoklasycystycznych wnętrz.

Współczesność[edytuj]

Od lat 70. XX w. w murach dawnej teatro-opery funkcjonuje teatr państwowy, wystawiający przedstawienia dramatyczne. Do 1991 roku funkcjonował on pod nazwą Teatr Dramatyczny, potem (w połączeniu z Wojewódzkim Domem Kultury i Galerią Sztuki) jako Centrum Sztuki - Teatr Dramatyczny. Od 1999 roku nosi imię Heleny Modrzejewskiej. Uczestniczy we wszystkich najważniejszych krajowych przeglądach i festiwalach, zdobywając prestiżowe nagrody (m.in. w Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej, Festiwalu Sztuki Reżyserskiej "Interpretacje" w Katowicach, Festiwalu Szekspirowskim w Gdańsku itd.)[2]; prezentuje swoje spektakle także za granicą (Czechy, Niemcy, Wielka Brytania, Słowacja, Słowenia i in.). W roku 2006 odbył artystyczną podróż po USA, w 2009 – po Rosji i Syberii, w 2013 odwiedził Argentynę, a w 2014 Turcję. Jego specjalnością jest przedstawianie „prawdziwych historii w prawdziwych miejscach”, czyli często nietypowych dla teatru przestrzeniach, np. starych halach fabrycznych czy zrujnowanym kinie. Historie te często dotyczą Legnicy, współtworząc tożsamość miasta. Najważniejsze spektakle Teatru Modrzejewskiej to: Ballada o Zakaczawiu (2000, wersja TV 2002), Wschody i Zachody Miasta (2003, wersja TV 2005), Made in Poland (2004, wersja TV 2005), Otello (2006), Łemko (2007), III Furie (2011, wersja TV 2012), Orkiestra (2011, wersja TV 2013). Teatr organizował w Legnicy Międzynarodowy Festiwal Teatralny „Miasto” (2007, 2009), którego sceną były zrujnowane legnickie przestrzenie, i współorganizował Festiwal Teatru Nie-Złego (2011, 2012). W Teatrze Modrzejewskiej reżyserują tacy twórcy, jak Jacek Głomb, Lech Raczak, Piotr Cieplak, Paweł Kamza, Ondrej Spišák, Przemysław Wojcieszek.

Bibliografia[edytuj]

Przypisy

  1. Marcin Wojciechowski "Legnica wielu narodów" Gazeta Wyborcza 8 sierpnia 2011 http://wyborcza.pl/1,75515,10081732,Legnica_wielu_narodow.html
  2. O teatrze, teatr.legnica.pl [dostęp 2016-01-25].