Tensometr

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tensometr foliowy. Układ z kompensacją temperaturową
Układ ścieżki przewodzącej typowego tensometru oporowego. Ten tensometr jest znacznie bardziej wrażliwy na odkształcenia w kierunku pionowym niż w kierunku poziomym.

Tensometr – (łac. tensus - napięty, gr. metréô - mierzę) czujnik, służący do pomiaru naprężenia. W praktyce pomiar tensometryczny polega na pomiarze odkształcenia i obliczeniu naprężenia w oparciu o przyjęty związek fizyczny (np. prawo Hooke’a).

Tensometry wykorzystuje się także pośrednio do pomiaru innych wielkości nieelektrycznych (np. siły, ciśnienia, przyspieszenia, masy).

Najczęściej stosowanym rodzajem tensometrów są tensometry oporowe, zmieniające swoją rezystancję wraz ze zmianą wymiarów. Ze względu na budowę rozróżnia się tensometry oporowe: wężykowe, zygzakowe, kratowe, foliowe, półprzewodnikowe.

Zasada działania tensometru oporowego[edytuj]

W tensometrii elektrooporowej wykorzystuje się zjawisko zmiany oporności elektrycznej przewodnika wynikającej z jego wydłużenia lub skrócenia. Zależność opisuje wzór:

gdzie: ρ – jest opornością właściwą (rezystywnością) materiału przewodnika; L – długość przewodnika; A – pole przekroju

Z powyższego wzoru wynika zależność na względny przyrost oporności:

gdzie: ΔR – przyrost oporności; α – stała tensometru (współczynnik czułości na odkształcenie zależny od rodzaju materiału o wartości z zakresu 2-3); ε – odkształcenie

Na podstawie odkształceń, korzystając z uogólnionego prawa Hooke’a można wyznaczyć naprężenia.

Zobacz też[edytuj]