Teoria Borna-Infelda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Teoria Borna-Infelda jest nielinowym uogólnieniem elektromagnetyzmu. Relatywistyczna gęstość lagranżjanu w tej teorii ma postać:

gdzie jest metryką czasoprzestrzeni Minkowskiego, F to tensor Faradaya opisujący pole elektromagnetyczne w przestrzeni Minkowskiego, oba tensory są kwadratowymi macierzami, b jest parametrem skali energetycznej.