Teoria Borna-Infelda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Teoria Borna-Infelda jest nielinowym uogólnieniem elektromagnetyzmu. Relatywistyczna gęstość lagranżjanu w tej teorii ma postać:

gdzie:

metryka czasoprzestrzeni Minkowskiego,
tensor Faradaya opisujący pole elektromagnetyczne w przestrzeni Minkowskiego (oba tensory są kwadratowymi macierzami),
– parametr skali energetycznej.