Terekia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Terekia
Xenus cinereus[1]
(Güldenstädt, 1775)
Terekia
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Infragromada neognatyczne
Rząd siewkowe
Podrząd bekasowce
Parvordo Scolopacida
Nadrodzina Scolopacoidea
Rodzina bekasowate
Podrodzina brodźce
Plemię Tringini
Rodzaj Xenus[2]
Kaup, 1829
Gatunek terekia
Synonimy
  • Tringa terek
  • Tringa cinerea
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Terekia (Xenus cinereus) – gatunek średniego ptaka wędrownego z rodziny bekasowatych (Scolopacidae), jedyny przedstawiciel rodzaju Xenus[4].

Cechy gatunku 
W upierzeniu brak wyraźnego dymorfizmu płciowego. W okresie godowym wierzch ciała szarobrązowy, z dwiema ciemniejszymi podłużnymi smugami na grzbiecie. Spód ciała biały z bokami głowy, szyją i bokami piersi pokrytymi ciemnym kreskowaniem. Dziób łukowato wygięty ku górze, czarny o żółtej nasadzie. Nogi również żółte. W upierzeniu spoczynkowym wierzch ciała jednolicie szary, a spód biały. Osobniki młodociane podobne do dorosłych w szacie spoczynkowej, jednak wierzch ciała z rdzawym nalotem.
Wymiary średnie 
dł. ciała ok. 22-25 cm[5]
rozpiętość skrzydeł ok. 57–59 cm[5]
masa ciała: przeciętnie 95 g[6]
Wymiary szczegółowe: długość skrzydła 126-142 mm, dzioba – 39-52 mm;skoku 26-32 mm, a ogona – 47-57 mm[7].
Występowanie 
Zamieszkuje południową Finlandii, północno-zachodnią Rosji, na Ukrainie na wschód po środkową Syberię, głównie w strefie tajgi. Zimuje w południowej i wschodniej Afryce, na Bliskim Wschodzie, w Azji Południowej oraz Indonezji i Australii[5]. Do Polski zalatuje sporadycznie[8].
Biotop 
Brzegi słodkich zbiorników wodnych i rzek. Poza obszarem lęgowym na wybrzeżach tropikalnych mórz, często w bagnistych zatokach, estuariach, również na rafach, słonawych lagunach i łachach piasku w ujściach rzek[7].
Gniazdo 
Okres lęgowy trwa od maja do czerwca[7]. Gniazdo na ziemi, w płytkim zagłębieniu obramowanym kamieniami pod osłoną trawy.
Jaja 
W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składa przeważnie 4 jaja (ogółem od 2 do 5)[6].
Wysiadywanie 
Jaja wysiadywane są przez okres 23-24 dni przez samicę. Po około 15 dniach młode są w pełni opierzone[6].
Pożywienie 
Zjada głównie bezkręgowceskorupiaki (np. obunogi), owady (w tym muchówki i chrząszcze), mięczaki, pajęczaki, ale i nasiona[6]. Niekiedy przed zjedzeniem zdobyczy udaje się do pobliskiego strumienia, by ją umyć. Przeważnie żeruje w stadach razem z innymi ptakami (według innego źródła na obrzeżu tych stad[6]), takimi jak biegusy: rdzawoszyi (Calidris ruficollis), malutki (C. minuta), krzywodzioby (C. ferruginea)[7], biegus rdzawy (C. canutus)[6], krwawodziób (Tringa totanus)[7], szlamnik zwyczajny (Limosa lapponica), kamusznik zwyczajny (Arenaria interpres), brodziec szary (Tringa brevipes), skrętodziób (Anarhynchus frontalis), sieweczki: ozdobna (Charadrius bicinctus) i rdzawogłowa (C. ruficapillus) i szczudłak zwyczajny (Himantopus himantopus)[6].
Ochrona 
W Polsce jest objęty ścisłą ochroną gatunkową[9].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Xenus cinereus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Xenus. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 22 stycznia 2011]
  3. Xenus cinereus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. Systematyka za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Plemię: Tringini Rafinesque, 1815 (Wersja: 2016-01-25). W: Kompletna lista ptaków świat a [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 27 marca 2016].
  5. a b c Van Gils, J., Wiersma, P. & Kirwan, G.M.: Terek Sandpiper (Xenus cinereus). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. 2016. [dostęp 27 marca 2016].
  6. a b c d e f g Xenus cinereus' — Terek Sandpiper. W: Biodiversity » Threatened species & ecological communities » SPRAT [on-line]. Australian Government. Department of the Environment. [dostęp 28 marca 2016].
  7. a b c d e Marchant, Tony Prater & Peter Hayman: Shorebirds. Christopher Helm, 1986, s. 322. ISBN 978-1-4081-3515-0.
  8. Gatunki ptaków stwierdzone w Polsce – stan z 31.12.2015. Komisja Faunistyczna. [dostęp 28 marca 2016].
  9. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 6 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. z 2014 r. poz. 1348)