Tritlenek diazotu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tritlenek diazotu
struktury rezonansowe tritlenku diazotu
struktury rezonansowe tritlenku diazotu
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny N2O3
Masa molowa 76,01 g/mol
Wygląd niebieskie ciało stałe lub ciecz (w niskich temperaturach)[1]
Identyfikacja
Numer CAS 10544-73-7
PubChem 61526
Podobne związki
Podobne związki N
2
O
, NO, NO
2
, N
2
O
4
, N
2
O
5
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Tritlenek diazotu (nazwa Stocka: tlenek azotu(III)), N
2
O
3
nieorganiczny związek chemiczny z grupy tlenków azotu, w którym jeden atom azotu jest na formalnym stopniu utlenienia IV, a drugi II.

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Długości wiązań i kąty między nimi w cząsteczce tritlenku diazotu

Tritlenek diazotu jest produktem spontanicznej reakcji między tlenkiem azotu i dwutlenkiem azotu:

NO + NO
2
N
2
O
3

Równowaga tej reakcji jest silnie przesunięta w stronę intensywnie niebieskiego N
2
O
3
w temperaturze niższej niż −20 do −10 °C. Powyżej 2 °C równowaga ta zostaje zaburzona z powodu szybkiego ulatniania się tlenku azotu NO. W temperaturze pokojowej mieszanina tlenków azotu pochodząca pierwotnie z czystego tritlenku diazotu zawiera go nie więcej niż 10%.

Czysty tritlenek diazotu najłatwiej jest otrzymać w wyniku redukcji kwasu azotowego za pomocą arszeniku lub skrobi i schłodzenia do temperatury poniżej −13 °C powstającej mieszaniny gazowych tlenków azotu.

4H
2
O + 4HNO
3
+ As
4
O
6
4H
3
AsO
4
+ 2[NO + NO
2
N
2
O
3
]

Tritlenek diazotu jest bezwodnikiem kwasu azotawego. Związek ten w postaci czystej nie znajduje żadnych praktycznych zastosowań ze względu na nietrwałość.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f CRC Handbook of Chemistry and Physics, David R. Lide (red.), wyd. 90, Boca Raton: CRC Press, 2009, s. 4-79, 9-51, ISBN 978-1-4200-9084-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Bielański, Podstawy chemii nieorganicznej, cz. 2, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1994, s. 658–659, ISBN 83-01-06542-7.
  • Philip John Durrant, Bryl Durrant, Zarys współczesnej chemii nieorganicznej, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1965, s. 766.