Tytus Babczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Tytus Babczyński (ur. 4 stycznia 1830 w Warszawie, zm. 19 czerwca 1910) [1]– matematyk i fizyk polski.

Życiorys[edytuj]

Ukończył Szkołę Sztuk Pięknych w Warszawie z tytułem architekta. W 1850 roku otrzymała stypendium rzadowe na studia fizyki i matematyki na Uniwersytecie w Petersburgu. W 1857 roku otrzymuje tytuł magistra fizyki.W roku 1872 został doktorem Uniwersytetu Petersburskiego.

W latach (1857–1862) był profesorem wyższej matematyki i mechaniki w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie, potem w latach (1862–1868) Szkoły Głównej, a w końcu Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego (1862–1887). Napisał pracę "O zjawiskach indukcji", która została nagrodzona złotym medalem na Uniwersytecie Petersburskim, a także "Wykłady algebry wyższej i Rachunku różniczkowego i całkowego", "Wstęp do dynamiki wyższej", "Sposób mnożenia funkcji symetrycznych i algebraicznych wymiernych". Zmarł w majatku Ulasek. Pochowany na Cmentarzu powązkowskim w Warszawie .[2]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]