Ułła

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ułła
У́ла
ilustracja
Herb
Herb
Państwo  Białoruś
Obwód witebski
Wysokość 134 m n.p.m.
Nr kierunkowy 2131
Kod pocztowy 211375
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Ułła
Ułła
Ziemia55°13′N 29°15′E/55,216667 29,250000
Portal Portal Białoruś

Ułła (biał. У́ла) – agromiasteczko w rejonie bieszenkowickim obwodu witebskiego Białorusi, położone u ujścia Ułły do Dźwiny. Liczy 2240 mieszkańców.

Miasto położone było w końcu XVIII wieku w województwie połockim[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zamek zbudowany został prawdopodobnie około 1566 przez książąt moskiewskich. Znajdował się on na półwyspie, gdzie łączyły się rzeki Ułła z Dźwiną. W sierpniu 1568 roku zamek ten zdobył hetman polny Roman Sanguszko, który otrzymał dowództwo po Janie Hieronimie Chodkiewiczu. Poprzednie szturmy nie odniosły skutku, a zginęło przy nich dużo wojska. Dlatego też król Polski Zygmunt August powierzył dowództwo Sanguszce, który zdobył zamek we wrześniu 1568 r. biorąc do niewoli dwóch moskiewskich wojewodów i znaczną liczbę jeńców. W XVI wieku majątek należał do rodziny Kiszków, a po nich do rodziny Żabów. Król Stefan Batory w 1580 roku umocnił zamek. Na skutek wojen zamek popadł w ruinę. Na jego gruzach w 1669 roku wzniesiony został drewniany kościół pod wezwaniem św. Ducha a jego właścicielami został zakon dominikanów. W 1577 otrzymała prawo magdeburskie. Od 1793 na skutek II Rozbioru włączona do Rosji. Pod koniec XIX wieku w miasteczku były dwie cerkwie, cztery bożnice żydowskie i murowany kościół katolicki pod wezwaniem św. Łukasza, który rozpoczął budować około 1853 roku proboszcz Szymon Jakusiewicz na miejscu drewnianego z 1669 roku, a ukończył około 1864 roku ksiądz Jerzy Mutuza. W 1882 roku w wyniku pożaru spłonęło 120 domów oraz dach kościoła[2].

W miejscowości w 1810 urodził się Jan Chrucki - malarz, przedstawiciel realizmu.

Po ataku Niemiec na ZSRR, 26 czerwca 1941 przez miejscowość przechodziła kolumna więźniów z Berezwecza, którzy zostali rozstrzelani w Mikałajewie (zob. droga śmierci Berezwecz-Taklinowo).

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Pozostałości kościoła katolickiego z 1853 roku
  • Cerkiew prawosławna św. Trójcy

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Вялікі гістарычны атлас Беларусі Т.2, Mińsk 2013, s. 83.
  2. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom XII - wynik wyszukiwania - DIR, dir.icm.edu.pl [dostęp 2017-11-15] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]