Ulanicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Ulanicki
Herb według Niesieckiego i Dumina
Druga wersja herbu według Niesieckiego i Uzupełnień do Księgi Herbowej Rodów Polskich

Ulanickipolski herb szlachecki.

Opis herbu[edytuj]

Zachowały się przekazy na temat dwóch różniących się drobnymi szczegółami wariantów herbu. Opisy z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego[1]:

W polu czerwonym dwa księżyce w słup, barkami ku sobie, złote, złączone drogą srebrną, pośrodku której szabla w pas, na opak. Klejnot: trzy pióra strusie. Labry: czerwone, podbite srebrem.

Opis ten pochodzi od Niesieckiego, który oparł się na najstarszych informacjach na temat tego herbu, pochodzących od Paprockiego, Okolskiego i Bielskiego[2]. Podobnie zrekonstruował herb Stanisław Dumin. Niesiecki przytoczył też wersję herbu z szablą ostrzem w dół i pięcioma piórami strusimi. Wersję tę zamieszczono też w Uzupełnieniach do Księgi Herbowej Rodów Polskich.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Pierwsze wzmianki o herbie pochodzą z XVI wieku, wzmiankują go: Gniazdo cnoty i Herby rycerstwa polskiego Paprockiego, Kronika Bielskiego oraz Orbis Polonus Okolskiego[2].

Herbowni[edytuj]

Tadeusz Gajl wymienia następujące rody herbownych:

Abrahimowicz, Halanicki, Hulanicki, Lewiński, Ulanicki, Użamiecki, Użamiedzki, Zabokrzycki, Zambrzycki, Żabokrzycki.

Przypisy

  1. Alfred Znamierowski, Paweł Dudziński: Wielka księga heraldyki. Warszawa: Świat Książki, 2008, s. 104-108. ISBN 978-83-247-0100-1.
  2. a b Józef Szymański: Herbarz rycerstwa polskiego z XVI wieku. Warszawa: DiG, 2001, s. 299. ISBN 83-7181-217-5.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]