Ulesie (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ulesie
Kościół filialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny
Kościół filialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat legnicki
Gmina Miłkowice
Liczba ludności (III 2011) 525[1]
Strefa numeracyjna (+48) 76
Kod pocztowy 59-222
Tablice rejestracyjne DLE
SIMC 0365902
Położenie na mapie gminy Miłkowice
Mapa lokalizacyjna gminy Miłkowice
Ulesie
Ulesie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ulesie
Ulesie
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Ulesie
Ulesie
Położenie na mapie powiatu legnickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu legnickiego
Ulesie
Ulesie
Ziemia51°13′19″N 16°06′31″E/51,221944 16,108611

Ulesie – (niem. Waldau) wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie legnickim, w gminie Miłkowice.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa legnickiego.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

W kronice łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) spisanej za czasów biskupa Henryka z Wierzbna w latach 1295–1305 miejscowość wymieniona jest w zlatynizowanej formie Waldaw.[2][3]. W 1475 roku w łacińskich statutach Statuta Synodalia Episcoporum Wratislaviensium miejscowość wymieniona jest w formie Waldaw.[4]

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Obelisk tzw. Kolumna Łez

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[5]:

  • kościół filialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, wzmiankowany w 1389 r., wzniesiony około 1500 r. W 1900 r. przeszedł restaurację, a ostatni jego remont odbył się w 1964 r. Północną ścianę świątyni zdobi barokowy portal z 1623 r. W murach kościoła osadzony jest szereg nagrobków z drugiej połowy XVI w.

inne zabytki:

  • obelisk zwany Kolumną Łez, wystawiony przez księcia legnicko-brzeskiego, Jerzego III na pamiątkę rozstania z córką, Dorotą Elżbietą, która po ślubie opuściła dom rodzinny wyjeżdżając do męża. Pierwotnie wzniesiony w roku 1664, był najstarszym na Śląsku nowożytnym pomnikiem o charakterze świeckim, ustawionym w miejscu publicznym. Kilkakrotnie niszczony i odbudowywany, ostatecznie przeniesiony z pierwotnego miejsca u wylotu gościńca do centrum wsi, gdzie stoi do dziś[6].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]