Ulica Krakowska w Krakowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
ulica Krakowska
Stare Miasto
Ilustracja
Widok ogólny ulicy od strony Mostu Piłsudskiego w kierunku północnym, w centralnym punkcie zdjęcia widoczny Ratusz Kazimierski.
Państwo  Polska
Miejscowość Kraków
Przebieg
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. J. Dietla, ul. Stradomska
Ikona ulica z lewej.svg ul. Miodowa
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Meiselsa
Ikona ulica z lewej.svg ul. Józefa
Ikona ulica z prawej.svg ul. św. Katarzyny
Ikona ulica z prawej.svg ul. Skałeczna
Ikona ulica z prawej.svg ul. Węgłowa
Ikona ulica plac.svg
Ikona ulica z lewej.svg pl. Wolnica
Ikona ulica z prawej.svg ul. Skawińska
Ikona ulica z lewej.svg ul. Trynitarska
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Podgórska, ul. Rybaki
Ikona ulica most.svg Most Józefa Piłsudskiego
Położenie na mapie Krakowa
Mapa konturowa Krakowa, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „ulica Krakowska”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole znajduje się punkt z opisem „ulica Krakowska”
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa konturowa województwa małopolskiego, blisko centrum na lewo u góry znajduje się punkt z opisem „ulica Krakowska”
50,048970°N 19,943131°E/50,048970 19,943131

Ulica Krakowska – ulica w Krakowie. Wytyczona w ramach planu lokacyjnego Kazimierza w 1335 roku jako jego główna arteria i oś komunikacyjna. Ulicą biegnie torowisko tramwajowe.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Był to prastary szlak handlowy tzw. droga solna wiodąca przez Wieliczkę i Bochnię na Węgry. Początkowo północny odcinek nazywano Glinianą lub Szewską, środkowy – od początku Krakowską, zaś południowy – Solną. Obecna nazwa na całej długości obowiązuje od 1881 r.

Do końca XIX wieku zabudowę w większości stanowiły domy drewniane, chociaż pierwsze kamienice pojawiły się przy Krakowskiej już w średniowieczu. Arkadowe podcienia znajdujące się na zachodniej pierzei w północnej części ulicy zostały przebite przez Niemców podczas II wojny światowej celem usprawnienia komunikacji.

Zabudowa[edytuj | edytuj kod]

Przy ulicy znajdują się: kościół św. Trójcy (Bonifratrów), Kamienica Wojewodzińska, Dom Esterki, Gmach Zarządu Gminy Wyznaniowej Żydowskiej oraz Dom Norymberski.

Od XIV do XIX w. na zapleczu dzisiejszego budynku pod numerem 5 znajdowała się łaźnia. Od 1447 do 1700 r. w południowej części ulicy znajdował się kościół św. Leonarda. Pod numerem 9 od XIV w. istniała miodosytnia, która dotrwała aż do II wojny światowej[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marek Żukow-Karczewski, Wyznawcy Bakchusa w dawnym Krakowie, czyli z życia cechu pijackiego w XVI i XVII wieku, „KRAKÓW” Magazyn Kulturalny, 3/31/1991.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krakowska, ulica. W: Encyklopedia Krakowa. Warszawa – Kraków: Wydawnictwo Instytutu Języka Polskiego PAN, 2000, s. 491. ISBN 83-01-13325-2.
  • Krakowska, ulica. W: Nazwy ulic Krakowa. Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995, s. 81-82. ISBN 83-85579-48-6.