Ulica Krakowska w Krakowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
POL Kraków COA.svg Kraków
ulica
Krakowska
Stare Miasto
Widok ogólny na ulicę od strony Mostu Piłsudskiego w kierunku północnym, w centralnym punkcie zdjęcia widoczny Ratusz Kazimierski.
Widok ogólny na ulicę od strony Mostu Piłsudskiego w kierunku północnym, w centralnym punkcie zdjęcia widoczny Ratusz Kazimierski.
Przebieg
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. J. Dietla, ul. Stradomska
Ikona ulica z lewej.svg ul. Miodowa
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Meiselsa
Ikona ulica z lewej.svg ul. Józefa
Ikona ulica z prawej.svg ul. św. Katarzyny
Ikona ulica z prawej.svg ul. Skałeczna
Ikona ulica z lewej.svg ul. św. Wawrzyńca
Ikona ulica z prawej.svg ul. Węgłowa
Ikona ulica plac.svg pl. Wolnica
Ikona ulica z prawej.svg ul. Skawińska
Ikona ulica z lewej.svg ul. Trynitarska
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Podgórska, ul. Rybaki
Ikona ulica most.svg Most Józefa Piłsudskiego
Położenie na mapie Krakowa
Mapa lokalizacyjna Krakowa
ulica Krakowska
ulica Krakowska
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Krakowska
ulica Krakowska
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
ulica Krakowska
ulica Krakowska
50,048970°N 19,943131°E/50,048970 19,943131

Ulica Krakowska – ulica w Krakowie. Wytyczona w ramach planu lokacyjnego Kazimierza w 1335 roku jako jego główna arteria i oś komunikacyjna. Ulicą biegnie torowisko tramwajowe. Znajdują się przy niej przystanki „Stradom” i „Plac Wolnica”.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Arkadowe podcienia.

Był to prastary szlak handlowy tzw. droga solna wiodąca przez Wieliczkę i Bochnię na Węgry. Początkowo północny odcinek nazywano Glinianą lub Szewską, środkowy – od początku Krakowską, zaś południowy – Solną. Obecna nazwa na całej długości obowiązuje od 1881 r.

Do końca XIX wieku zabudowę w większości stanowiły domy drewniane, chociaż pierwsze kamienice pojawiły się przy Krakowskiej już w średniowieczu. Arkadowe podcienia znajdujące się na zachodniej pierzei w północnej części ulicy zostały przebite podczas II wojny światowej celem usprawnienia komunikacji.

Zabudowa[edytuj | edytuj kod]

Przy ulicy znajdują się: kościół św. Trójcy (Bonifratrów), Kamienica Wojewodzińska, Dom Esterki, Gmach Zarządu Gminy Wyznaniowej Żydowskiej oraz Dom Norymberski.

Od XIV do XIX w. na zapleczu dzisiejszego budynku pod numerem 5 znajdowała się łaźnia. Od 1447 do 1700 r. w południowej części ulicy znajdował się kościół św. Leonarda. Pod numerem 9 od XIV w. istniała miodosytnia, która dotrwała aż do II wojny światowej[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marek Żukow-Karczewski, Wyznawcy Bakchusa w dawnym Krakowie, czyli z życia cechu pijackiego w XVI i XVII wieku, „KRAKÓW” Magazyn Kulturalny, 3/31/1991.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krakowska, ulica. W: Encyklopedia Krakowa. Warszawa – Kraków: Wydawnictwo Instytutu Języka Polskiego PAN, 2000, s. 491. ISBN 83-01-13325-2.
  • Krakowska, ulica. W: Nazwy ulic Krakowa. Kraków: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995, s. 81-82. ISBN 83-85579-48-6.