Albertyni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Albertyni
Dewiza: Pokój i Dobro
Pełna nazwa

Zgromadzenie Braci Albertynów Trzeciego Zakonu Świętego Franciszka Posługujących Ubogim

Nazwa łacińska

Fratres Albertini Pauperis Inservientes III Ordinis Sancti Patri Francisci

Skrót zakonny

Alb.

Wyznanie

katolickie

Kościół

rzymskokatolicki

Status kanoniczny

Zgromadzenie zakonne laickie

Założyciel

Albert (Adam) Chmielowski

Data założenia

25 sierpnia 1888

Data zatwierdzenia

16 stycznia 1928

Przełożony

br. Franciszek Grzelka

Liczba członków

43 (2009)

Strona internetowa
Pustelnia Albertynów na Kalatówkach
Pustelnia Albertynów na Kalatówkach - wnętrze kaplicy

Albertyni – Zgromadzenie Braci Albertynów Trzeciego Zakonu Regularnego Świętego Franciszka Serafickiego Posługujących Ubogim (Alb).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zgromadzenie zostało założone 25 sierpnia 1888 r. w Krakowie przez św. Alberta Chmielowskiego (Brata Alberta)[1]. Członkowie zgromadzenia zasadniczo nie przyjmują święceń kapłańskich[2], ich celem jest pomoc potrzebującym. Siedzibą zgromadzenia jest Kraków, gdzie rezyduje Brat Starszy (przełożony generalny). Zakonnicy noszą habity koloru ciemnoszarego, przepasane sznurem, na którym zawieszony jest różaniec.

Duchowość[edytuj | edytuj kod]

Duchowość albertynów polega na naśladowaniu Chrystusa, dającego się w Eucharystii jako pokarm. Chrystusa, zwłaszcza cierpiącego, albertyni dostrzegają w każdym człowieku, szczególnie życiowo zaniedbanym, społecznie sponiewieranym, opuszczonym, bezdomnym. Swoją posługą bracia przywracają mu wygląd godny dziecka Bożego. W tak praktykowanej drodze do Boga korzystają ze wzoru duchowego Matki Bożej, określanej przez Św. Brata Alberta Fundatorką zgromadzenia. Czerpią również z duchowego dziedzictwa Św. Franciszka z Asyżu i Św. Jana od Krzyża. W sposób szczególny kładą nacisk na praktykowanie rady ubóstwa. Do pełni charyzmatu zgromadzenia należą pustelnie – miejsca odnowy duchowej i odpoczynku po męczącej fizycznie i psychicznie pracy wśród ubogich. Formacja u albertynów obejmuje od pół do roku postulatu, 2 lata nowicjatu zakończonego ślubami czasowymi i 6 lat junioratu. Po tym okresie składane są śluby wieczyste i następuje formacja permanentna[3].

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Albertyni prowadzą obecnie 4 domy opieki dla mężczyzn i kobiet chorych psychicznie i niedorozwiniętych w Częstochowie, Przemyślu, Ojcowie k. Krakowa i Bulowicach k. Kęt dla ok. 300 osób. W Krakowie prowadzą przytulisko całodobowe dla bezdomnych mężczyzn, kuchnię dla ubogich oraz mieszkania socjalne dla mężczyzn wychodzących z bezdomności. Pracują także w Zaporożu na Ukrainie – dom ten pełni rolę kuchni i łaźni dla ubogich. W Zakopanem przy ul. Kościeliskiej Zgromadzenie odbudowuje swój dom zakonny, w którym prowadzony będzie dom pomocy społecznej. Specyficznym klasztorem albertyńskim jest pustelnia na Kalatówkach w Zakopanem, w której młodzi bracia odbywają dwuletni nowicjat[4].

Słudzy Boży[edytuj | edytuj kod]

W drugiej grupie polskich męczenników z okresu II wojny światowej znaleźli się Słudzy Boży brat Serafin Józef Zwoliński i brat Wincenty Józef Wolniarski.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. ALBERTYNI - Zgromadzenie Braci Posługujących Ubogim - Rys historyczny zakonu, www.albertyni.opoka.org.pl [dostęp 2020-08-19].
  2. ALBERTYNI - Zgromadzenie Braci Posługuj?cych Ubogim - Powołanie i formacja zakonna, www.albertyni.opoka.org.pl [dostęp 2020-08-19].
  3. Leksykon Zakonów w Polsce. Warszawa 2009, s. 30-31
  4. ALBERTYNI - Zgromadzenie Braci Posługujących Ubogim - Nasze domy, www.albertyni.opoka.org.pl [dostęp 2020-08-19].