Underground hip-hop

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Undergroundowy hip-hop, czasem nazywany hip-hopem undergroundowym – termin zbiorczy dla muzyki hip-hopowej poza ogólnym kanonem komercyjnym[1]. Jest zwykle kojarzony z niezależnymi artystami, podpisanymi z niezależnymi wytwórniami lub bez wytwórni. Undergroundowy hip-hop często charakteryzuje się społecznie świadomymi, pozytywnymi lub antykomercyjnymi tekstami[2]. Nie ma jednak motywu jednoczącego ani uniwersalnego – według AllMusic, „nie ma on sonicznych uwarunkowań”. Termin „underground” odnosi się również do społeczności muzyków, fanów i innych osób wspierających niekomercyjną lub niezależną muzykę. Sceny muzyczne silnie związane z undergroundowym hip-hopem obejmują alternatywny hip-hop i świadomy hip-hop. Wielu artystów, którzy są obecnie uważani za „undergroundowych”, mogli już nawet przebić się do listy przebojów Billboard 200[3].

Style[edytuj | edytuj kod]

Undergroundowy hip-hop obejmuje kilka różnych stylów muzycznych. Liczne akty w książce How to Rap są opisane jako undergroundowe, świadome, politycznie lub społecznie, są to np.: B. Dolan[4], Brother Ali[4], Diabolic[5], Immortal Technique[6], Jedi Mind Tricks[7], Micranots[8], Mr. Lif, Murs[5], Little Brother[3], P.O.S[9], Zion I oraz wielu innych[10].

Undergroundowi artyści z uznanymi przez krytyków albumami to Atmosphere[4], Binary Star[7], Blu, Cannibal Ox[3], Company Flow[11], Del the Funky Homosapien[12], Freestyle Fellowship[7], Hieroglyphics[13], Juggaknots, Jurassic 5[11], Kool Keith[6], Little Brother[4], MF DOOM[14], Non Phixion[15], Planet Asia[16], RJD2[6], MC TP[17], Ammar Kazi oraz wielu innych[10].

Ponadto wielu artystów undergroundowego hip-hopu zostało oklaskiwanych za artystyczne i poetyckie wykorzystanie ich tekstów, takich jak Aesop Rock, Lil 808, Aceyalone[7], Busdriver, Cage[16], CunninLynguists[18], Dessa, Doomtree, El-P[5], Eyedea & Abilities[5], Itslordjoshua, Illogic[14], Onry Ozzborn, MF DOOM, Rob Sonic[12], Sage Francis[3], Shad, Sleep oraz wielu innych[10].

Niektórzy artyści undergroundowi tworzą muzykę celebrującą podstawowe elementy lub filary kultury hip-hopowej, na przykład Classified, Dilated Peoples, People Under The Stairs i Fashawn, których muzyka „przypomina złoty wiek hip-hopu”[6].

Wczesne początki[edytuj | edytuj kod]

W początkowych latach gatunku jakim jest hip-hop zdecydowana jego większość z definicji była muzyką undergroundową. Chociaż The Sugarhill Gang odniósł komercyjny sukces w 1979 roku, większość artystów nie podzieliła tego szczęścia aż do połowy lat osiemdziesiątych. Debiutancki album grupy hip-hopowej Ultramagnetic MCs pt. Critical Beatdown (1988) jest postrzegany jako jeden z najwcześniejszych przykładów „undergroundowego hip hopu”[19]. Opisywano, że album był charakterystyczny dla tego, co później nazwano „undergroundowym hip-hopem”. Nowojorski undergroundowy raper Kool Keith odniósł znaczący sukces swoim albumem Dr. Octagonecologyst, zyskując więcej uwagi niż jakikolwiek współczesny niezależny album hip-hopowy „od dłuższego czasu”[20]. Stretch Armstrong and Bobbito Show był znanym undergroundowym programem radiowym, nadawany w WKCR, a później WQHT w Nowym Jorku od 1990 do 1999 roku[21][22]. Występowali tam raperzy, tacy jak The Notorious B.I.G., Big L, Jay-Z i Eminem, a także grupy takie jak Wu-Tang Clan, Mobb Deep i Fugees, wszystkie zanim zdobyły jakąkolwiek popularność[23]. [23] W 1999 roku Prince Paul i Breeze Brewin stworzyli jeden z pierwszych albumów opery rapowej, zatytułowany A Prince Among Thieves. Magazyn Rolling Stone dał albumowi ocenę 4,5/5[24].

Undergroundowi raperzy[edytuj | edytuj kod]

Lista nie jest kompletna, możesz ją uzupełnić używając przypisów

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Why You’ve Never Heard of Underground Hip Hop, ComicsVerse, 14 stycznia 2017 [dostęp 2020-09-03] (ang.).
  2. Internet Archive, Rap music and street consciousness, Urbana, Ill.: University of Illinois Press, 2004, ISBN 978-0-252-07201-7 [dostęp 2020-09-03].
  3. a b c d Paul Edwards, „How to Rap”, s. 342., 2009.
  4. a b c d How to Rap, s. 317.
  5. a b c d How to Rap, s. 325.
  6. a b c d How to Rap, s. 332.
  7. a b c d How to Rap, s. 326
  8. Edwards, Paul, 2009 r., How to Rap: The Art & Science of the Hip-Hop MC, Chicago Review Press, s. 316.
  9. How to Rap, s. 333.
  10. a b c How to Rap, s. 334.
  11. a b How to Rap, s. 315.
  12. a b How to Rap, s. 322.
  13. How to Rap, s. 316.
  14. a b How to Rap, s. 321.
  15. How to Rap, s. 323.
  16. a b How to Rap, s. 327.
  17. MC TP (IG: mc_.tp), SoundCloud [dostęp 2020-09-03] (pol.).
  18. Adam Chilton, Kevin Jiang, Eric Posner, Who Uses a Bigger Vocabulary, Jay Z or Scalia?, Slate Magazine, 12 czerwca 2014 [dostęp 2020-09-03] (ang.).
  19. Emmett George Price, Hip Hop Culture, wyd. Hip hop culture, 2006.
  20. Dr. Octagonecologyst - Dr. Octagon | Songs, Reviews, Credits | AllMusic. [dostęp 2020-11-20].
  21. Stretch and Bobbito Speak On The Greatest Hip Hop Radio Show Ever. Their Own, HipHopDX, 22 sierpnia 2016 [dostęp 2020-11-20].
  22. Vikki Tobak, Stretch and Bobbito: kings of New York City radio, The Undefeated, 3 sierpnia 2017 [dostęp 2020-11-20] (ang.).
  23. Bobbito Garcia (reżyser). Stretch and Bobbito: Radio That Changed Lives (dokument). Saboteur Media.
  24. The Archive of Contemporary Music, The new Rolling Stone album guide, New York: Simon & Schuster, 2004, ISBN 978-0-7432-0169-8 [dostęp 2020-11-20].
  25. Pouya, HotNewHipHop [dostęp 2020-11-20] (ang.).
  26. Tarpley Hitt, SoundCloud Rap Star Kevin Pouya Accused of Orchestrating Gang Rape of Fan, „The Daily Beast”, 2 sierpnia 2018 [dostęp 2020-11-20] (ang.).
  27. Devon Preston, Suicideboys: Enter the Underground, Tattoo Ideas, Artists and Models [dostęp 2020-11-20] (ang.).
  28. Fat Nick Talks Being Considered an „Underground Artist”, Making Spanish Music | Rolling Loud, [w:] Power 105.1 [online], YouTube, 14 października 2019.
  29. Masked Gorilla, Ramirez Interview – Masked Gorilla Podcast, 7 sierpnia 2019, Cytat: „interviews underground rap legend Ramirez to talk about growing up in San Fransisco”.
  30. d, Ghostemane – underground hip-hop with black metal spirit, Ghâsh Of Midgard, 27 marca 2018 [dostęp 2020-11-20] (ang.).
  31. Dazed, BONES on record labels, being beaten up & living meme kids, Dazed, 7 września 2017 [dostęp 2020-11-20], Cytat: „Meet BONES, underground rap king” (ang.).
  32. Jon Caramanica, Lil Peep Died Before Becoming Pop Royalty. His New Music May Change That. (Published 2018), „The New York Times”, 31 października 2018, ISSN 0362-4331 [dostęp 2020-11-20] (ang.).