Hip-hopolo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Hip-hopolo – pejoratywny termin określający nagrania z gatunku hip-hop, nawiązujący nazwą do nurtu polskiej muzyki tanecznej disco polo[1]. Powszechnie błędnie określany jako gatunek muzyczny.

Charakterystyka[edytuj]

Geneza terminu[edytuj]

Terminu tego początkowo używał Paweł Sito, dziennikarz muzyczny, określający w ten sposób twórczość takich wykonawców, jak Norbi, czy K.A.S.A.[2].

Upowszechnienie terminu[edytuj]

Wyrażenie rozpowszechniło się w 2003 na kanwie sukcesów wykonawców nagrywających płyty dla poznańskiej wytwórni muzycznej UMC Records[1]. Twórczość takich raperów i zespołów jak: Jeden Osiem L, Jacek „Mezo” Mejer, Verba, Ascetoholix czy Dominik „Doniu” Grabowski, miała charakteryzować melodyjność czy brak przekazu artystycznego typowego dla polskiego hip-hopu, a wywodzącego się z kultury podziemia[1][3]. W 2005 zjawisko uległo załamaniu, a sam termin w latach późniejszych był sporadycznie stosowany przez media jak i społeczność hip-hopową[1].

Reprezentanci[edytuj]

Płyty sygnowane przez UMC Records cieszyły się znaczną popularnością, w tym: Mezokracja (2003) – Jacka „Meza” Mejera, Bógmacher (2004) Marcina „Libera” Piotrowskiego, Ósmy marca (2005) Verby oraz Wideoteka (2003) grupy Jeden Osiem L, notowane m.in. na liście sprzedaży OLiS[4]. Z kolei pochodzące z wymienionych wydawnictw piosenki były emitowane m.in. przez stacje radiowe Eska, Radio Zet i RMF FM[1].

Do wykonawców hip-hopolowych zaliczano także artystów związanych z wytwórnią muzyczną Camey Studio, rapera Tomasza „Tekę” Kucharskiego i zespół Trzeci Wymiar oraz Daniela „DKA” Kaczmarczyka, współpracującego przez krótki okres z wytwórnią My Music, a wywodzącą się z UMC Records[5].

Krytyka[edytuj]

Wykonawcom hip-hopolowym towarzyszyła znaczna krytyka ze strony dziennikarzy muzycznych, miłośników kultury hip-hop oraz raperów w tym Ryszarda „Pei” Andrzejewskiego i Jacka „Tedego” Granieckiego[4][6][7][8]. Hip-hopolo w powszechnej opinii miało zwiastować także koniec „prawdziwego” rapu w Polsce[4].

W odpowiedzi na hip-hopolo powstało szereg krytycznych utworów w tym: „Rok później (Oczy otwarte 2)Mesa i Numera (utwór ten stał się zarzewiem beefu między Mezem a Mesem i Numerem), „Cepeliaskit duetu Pezet/Noon, „Odzyskamy hip-hopO.S.T.R.-a, „Straciłeś wątek” duetu Vienio i Pele, „Wirus Hiv ho polo” zespołu Firma, „Naprzeciw hiphopolowym rurom” Żuroma, „Za szybcy się wściekliPokahontaz, „Teoria fikcji” Verte i Tedego.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e Andrzej Cała, Radek Miszczak: Beaty, rymy, życie. Leksykon muzyki hip-hop. Poznań: Kurpisz S.A., 2005, s. 590. ISBN 83-89738-75-9.
  2. Hip-pop, czyli odtrutka na estradowy kicz (pol.). kultura.newsweek.pl, 2001-09-03. [dostęp 2016-03-30].
  3. Michał Stankiewicz: Kto i dlaczego nie lubi hip-hopolo? (pol.). www.apeironmag.pl. [dostęp 2012-06-16].
  4. a b c Paulina Koziejowska, Aleksandra Postoła: Hip-hop umiera: Czy hiphopolo to początek końca hip-hopu? (pol.). muzyka.onet.pl, 2004-05-31. [dostęp 2012-06-16].
  5. 7 największych przebojów hip-hopolo (pol.). www.gadu-gadu.pl. [dostęp 2012-06-16].
  6. Bartek Chaciński, Dawid Muszyński: Jeden Osiem L – hip-hop czy disco polo? (pol.). wiadomosci.wp.pl, 2004-03-25. [dostęp 2012-06-16].
  7. Tomasz Gezela: Hip-hopolo (pol.). doza.o2.pl, 2005-05-06. [dostęp 2012-06-16].
  8. Andrzej Cała, Radek Miszczak: Beaty, rymy, życie. Leksykon muzyki hip-hop. Poznań: Kurpisz S.A., 2005, s. 555. ISBN 83-89738-75-9.