Urządzenie transportu osobistego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
UTO typu segway (na zdjęciu jego konstruktor Dean Kamen)
Urządzenie transportu osobistego typu monocykl elektryczny

Urządzenie transportu osobistego (UTO) – kategoria pojazdów zdefiniowana w polskim prawie jako napędzane elektrycznie – z wyłączeniem hulajnóg elektrycznych – bez siedzenia i pedałów, konstrukcyjnie przeznaczonych do poruszania się wyłącznie przez kierującego znajdującego się na tym pojeździe. Dopuszczalna prędkość UTO na drodze dla rowerów wynosi 20 km/h. Jeśli nie ma drogi dla rowerów może wyjątkowo korzystać z chodnika, jadąc „z prędkością zbliżoną do prędkości pieszego”[1]. Do tej grupy zaliczyć można m.in. deskorolki elektryczne, deski żyroskopowe (hoverboardy), unicykle elektryczne i inne elektryczne urządzenia samobalansujące[2].

Do tej grupy pojazdów nie zalicza się takich pojazdów jak:

  • urządzenie wspomagające ruch – urządzenie lub sprzęt sportowo-rekreacyjny, przeznaczone do poruszania się osoby w pozycji stojącej, napędzane siłą mięśni;
  • hulajnoga elektryczna – pojazd napędzany elektrycznie, dwuosiowy, z kierownicą, bez siedzenia i pedałów, konstrukcyjnie przeznaczony do poruszania się wyłącznie przez kierującego znajdującego się na tym pojeździe[1].

Korzystanie z dróg w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Przed 20 maja 2021 r. osoba korzystająca z urządzeń niewyposażonych w silnik traktowana była jak pieszy i była zobowiązana do poruszania się po chodniku lub poboczu jezdni[3]. Korzystanie z urządzeń wyposażonych w silnik było nieunormowane. Ponieważ spełniały one definicję motoroweru (pojazd dwu- lub trójkołowy zaopatrzony w silnik spalinowy o pojemności skokowej nieprzekraczającej 50 cm³ lub w silnik elektryczny o mocy nie większej niż 4 kW, którego konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do 45 km/h)[4][5], a jednocześnie nie posiadały wyposażenia, jakie powinien posiadać motorower, oficjalnie nie było dozwolone poruszanie się po drogach publicznych, w strefach zamieszkania i strefach ruchu. Od 20 maja 2021 r. obowiązują przepisy o ruchu urządzeń transportu osobistego i hulajnóg elektrycznych[1]. Zawarte są one w art. 33-33d Prawa o ruchu drogowym. Kierujący urządzeniem transportu osobistego jest obowiązany korzystać z drogi dla rowerów, jeżeli jest ona wyznaczona dla kierunku, w którym się porusza lub zamierza skręcić. Kierujący urządzeniem transportu osobistego, korzystając z drogi dla rowerów i pieszych, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność i ustępować pierwszeństwa pieszemu. Może on korzystać z chodnika lub drogi, gdy nie ma drogi dla rowerów. Jeżeli z nich korzysta, jest obowiązany jechać z prędkością zbliżoną do prędkości pieszego, zachować szczególną ostrożność, ustępować pierwszeństwa pieszemu oraz nie utrudniać jego ruchu.

Urządzenia transportu osobistego[edytuj | edytuj kod]

Urządzenie transportu osobistego – deska żyroskopowa (hoverboard)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Ustawa z dnia 30 marca 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 720).
  2. Hulajnoga elektryczna. Nowe przepisy od 20 maja 2021 roku. Co się zmieni?. Motofakty.pl. [dostęp 2021-05-20].
  3. Mariusz Michalak: Zmiany w prawie. UTO mają wyjechać na ścieżki rowerowe. motofakty.pl, 22 stycznia 2018. [dostęp 6 kwietnia 2017].
  4. (Art. 2 pkt 46) Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2021 r. poz. 450)
  5. Agora SA: Elektryczna hulajnoga to motorower, a hulajnogista to nie pieszy. Taki wyrok zapadł w sądzie. www.warszawa.wyborcza.pl, 23 kwietnia 2019. [dostęp 29 września 2020].