Urządzenie transportu osobistego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Urządzenie transportu osobistego (UTO) – urządzenie konstrukcyjnie przeznaczone do poruszania się pieszych, napędzane siłą mięśni lub za pomocą silnika elektrycznego, którego konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do 25 km/h, o nieprzekraczającej w ruchu szerokości 0,9 m, długości 1,25 m oraz o maksymalnej wadze 20 kg[1]. Do tej grupy zaliczyć możemy m.in. hulajnogi, hulajnogi elektryczne, monocykle, monocykle elektryczne, deskorolki, deskorolki elektryczne, wrotki, łyżworolki, segwaye[2].

Korzystanie z dróg w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Na stronach Rządowego Centrum Legislacji 30 września 2016 r. pojawił się projekt zmiany ustawy – Prawo o ruchu drogowym[3]. Projekt nie został jeszcze uchwalony i na chwilę obecną osoba korzystająca z tych urządzeń traktowana jest jak pieszy i jest zobowiązana do poruszania się po chodniku lub poboczu jezdni[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. "Rz": nowe przepisy zabiją biznes na hulajnogach
  2. a b Mariusz Michalak, Zmiany w prawie. UTO mają wyjechać na ścieżki rowerowe, motofakty.pl, 22 stycznia 2018 [dostęp 2017-04-06] (pol.).
  3. Grupa IMAGE Sp., Obszerna nowela kodeksu drogowego. A w niej np. urządzenie transportu osobistego :: Prawo Drogowe, www.prawodrogowe.pl, 6 października 2016 [dostęp 2017-04-06] (pol.).