Urządzenie transportu osobistego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Urządzenie transportu osobistego (UTO) – urządzenie konstrukcyjnie przeznaczone do poruszania się pieszych, napędzane siłą mięśni lub za pomocą silnika elektrycznego, którego konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do 25 km/h, o szerokości nieprzekraczającej w ruchu 0,9 m. Do tej grupy zaliczyć możemy m.in. hulajnogi i monocykle napędzane siłą mięśni lub elektryczne, deskorolki, deskorolkia elektryczne, wrotki, łyżworolki, segwaye[1].

Korzystanie z dróg w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Na stronach Rządowego Centrum Legislacji 30 września 2016 r. pojawił się projekt zmiany ustawy – Prawo o ruchu drogowym[2]. Projekt nie został jeszcze uchwalony i na chwilę obecną osoba korzystająca z tych urządzeń traktowana jest jak pieszy i jest zobowiązana do poruszania się po chodniku lub poboczu jezdni[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Mariusz Michalak, Zmiany w prawie. UTO mają wyjechać na ścieżki rowerowe, motofakty.pl, 22 stycznia 2018 [dostęp 2017-04-06] (pol.).
  2. Grupa IMAGE Sp., Obszerna nowela kodeksu drogowego. A w niej np. urządzenie transportu osobistego :: Prawo Drogowe, www.prawodrogowe.pl, 6 października 2016 [dostęp 2017-04-06] (pol.).