Volksmarine

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Volksmarine
Państwo  NRD
Siły zbrojne Nationale Volksarmee
Data utworzenia 1 marca 1956
Data likwidacji 2 października 1990
Znak rozpoznawczy Insignia of the Volksmarine.svg
Bandera Flag of German Democratic Republic.svg
Proporzec Flag of warships of VM (East Germany).svg
Fregata rakietowa "Berlin", projektu 1159, należąca do Volksmarine
Parada Volksmarine w 1974 roku - fregata typu Riga i kutry rakietowe projektu 205 (Osa I)
Flaga dowódcy Volksmarine
Kuter torpedowy Projekt 63.300 typu Iltis
Kuter torpedowy Projekt 131.400 typu Libelle

Volksmarine (pol. Ludowa Marynarka Wojenna) – marynarka wojenna Niemieckiej Republiki Demokratycznej, część Narodowej Armii Ludowej (Nationale Volksarmee), powstała w 1956 roku.

Historia[edytuj]

Marynarka wojenna NRD została utworzona dopiero w 1956 roku, łącznie z wojskami lądowymi (Landstreitkräfte der NVA) i lotnictwem (Luftstreitkräfte der NVA), co wynikało z ograniczeń politycznych nakładanych po II wojnie światowej na oba państwa niemieckie. Wywodziła się ona jednak z powołanej w lutym 1950 roku Policji Morskiej (Hauptverwaltung Seepolizei). W 1954 roku Seepolizei posiadała sześć trałowców typu Habicht i około 100 patrolowców[1]. W następnym roku NRD przyjęto do Układu Warszawskiego, po czym w marcu 1956 roku, po utworzeniu Narodowej Armii Ludowej (Nationale Volksarmee), Seepolizei przekształcono w Siły Morskie (Seestreikrafte). W ciągu następnych czterech lat siła marynarki NRD skokowo wzrosła, dzięki nabyciu okrętów w ZSRR (czterech fregat typu Riga, 12 ścigaczy okrętów podwodnych i 27 kutrów torpedowych) i projektowaniu oraz budowie dalszych jednostek w NRD (głównie trałowców)[1]. Z przyczyn politycznych zrezygnowano z posiadania okrętów podwodnych i niszczycieli[2] (istniały plany uzyskania okrętów podwodnych z ZSRR i podniesionych U-Bootów z okresu wojny, lecz je zarzucono)[1]. W listopadzie 1960 roku Seestreikrafte zostały przekształcone ostatecznie w Marynarkę Ludową (Volksmarine)[1].

W latach 60. marynarka, oprócz nowych okrętów już posiadanych klas, wzbogaciła się o budowane lokalnie okręty desantowe oraz pierwsze okręty rakietowe - 15 kutrów rakietowych projektu 205 (Osa I). Szczególnie licznie w NRD projektowano i budowano lekkie kutry torpedowe. Oprócz okrętów bojowych, budowano także różne jednostki pomocnicze. Po ukompletowaniu marynarki, od 1969 roku prowadzono program modernizacyjny, polegający na wymianie starszych typów okrętów na nowocześniejsze[1]. Pod koniec lat 70. rozpoczęto wymianę fregat typu Riga na fregaty projektu 1159 (Koni) (docelowo trzy okręty zakupione w ZSRR w latach 1978-1986) oraz wymieniono okręty desantowe na większe okręty desantowe projektu 108 (Frosch I)[1].

Lata 80. przyniosły wprowadzenie nowocześniejszych korwet zwalczania okrętów podwodnych projektu 133 (Parchim), lokalnego projektu, eksportowanych także do ZSRR. Następnie, od 1984 roku, prowadzono modernizację sił uderzeniowych przez wprowadzenie 5 korwet rakietowych projektu 1241 (Tarantul I) i rozpoczęcie (w kooperacji z Polską) prac nad korwetami rakietowymi projektu 151 (późniejszy polski typ Orkan)[1].

W przeciwieństwie do marynarki Niemiec Zachodnich, Volksmarine była dostosowana jedynie do przybrzeżnego działania, lecz mimo to pod koniec lat 80. dysponowała sporym potencjałem, posiadając dość nowoczesne i liczne siły zwalczania okrętów podwodnych, lekkie siły uderzeniowe, siły desantowe i przeciwminowe[1]. W 1990 roku marynarka liczyła 12 300 ludzi, z tego 4700 załóg okrętów, 4100 w obronie brzegowej i 1000 w lotnictwie morskim[1].

Po zjednoczeniu Niemiec, Volksmarine została dołączona do marynarki niemieckiej (Deutsche Marine). Jedynie część okrętów została na krótko przejęta przez nową marynarkę (15 bojowych i 15 pomocniczych), natomiast większość została wycofana lub sprzedana za granicę (największa część - 39 okrętów, została zakupiona przez Indonezję)[1].

Dowódcy (Chef der Volksmarine)[edytuj]

1 marca 1956 – 31 grudnia 1956 Kontradmirał Felix Scheffler
1 stycznia 1957 – 31 lipca 1959 Wiceadmirał Waldemar Verner
1 sierpnia 1959 – 31 lipca 1961 Kontradmirał Wilhelm Ehm
1 sierpnia 1961 – 24 lutego 1963 Kontradmirał Heinz Neukirchen
25 lutego 1963 – 30 listopada 1987 Admirał Wilhelm Ehm
1 grudnia 1987 – 17 listopada 1989 Wiceadmirał Theodor Hoffmann
11 grudnia 1989 – 2 października 1990 Wiceadmirał Hendrik Born

Struktura[edytuj]

  • 1. Flotylla w Peenemünde
  • 4. Flotylla w Rostocku-Warnemünde
  • 6. Flotylla w Bugu na Rugii
  • 6. Nadbrzeżna Brygada Pograniczna w Rostocku
  • 1. Kompania Techniczna Broni Torpedowej (TTK-18) w Sassnitz (obsługująca torpedy przeciwpodwodne)
  • 1. Pułk Śmigłowców Morskich (MHG-18) w Parow koło Stralsund
  • 1. Pułk Lotnictwa Morskiego (MFG-28) w Laage
  • 1. Morski Batalion Inżynieryjny (MPiB-18) w Sassnitz
  • 1. Oddział Płetwonurków Bojowych (KSK-18) w Kühlungsborn
  • 1. Pułk Obrony Rakietowej Wybrzeża (KRR-18) w Schwarzenpfost
  • 1. Pułk Obrony Wybrzeża (KVR-18) w Rostocku (z 1988)
  • 1. Morska Kompania Propagandowa (PRK-18) w Rostocku-Warnemünde
  • Morska Służba Hydrograficzna NRD (SHD) w Rostocku

Wyposażenie[edytuj]

Ludowa Marynarka Wojenna NRD wyposażona była m.in. w:

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j Robert Gardiner (red.): Conway's All the World's Fighting Ships 1947-1995, US Naval Institute Press, 1996, ss. 133-135
  2. Wojciech Mazurek: Siły desantowe Volksmarine, w: Morze, Statki i Okręty 2/2010, s. 16

Linki zewnętrzne[edytuj]