Mi-4

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mi-4
Mi-4A w barwach lotnictwa polskiego, Lubuskie Muzeum Wojskowe
Mi-4A w barwach lotnictwa polskiego, Lubuskie Muzeum Wojskowe
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Producent Kazańska Fabryka Śmigłowców,
Konstruktor Mil,
Typ śmigłowiec wielozadaniowy
Konstrukcja konstrukcja metalowa, podwozie czteropodporowe – stałe
Załoga 3
Historia
Data oblotu 3 czerwca 1952
Lata produkcji 19531969
Dane techniczne
Napęd 1 silnik gwiazdowy, 14- cylindrowy Szwiecow ASz-82W
Moc 1700 KM (1251 kW)
Wymiary
Średnica wirnika 21,00 m
Długość 25,01 m
Długość kadłuba 16,79 m
Wysokość 4,40 m
Masa
Własna 5 365 kg
Startowa 7 150 kg (normalna)
7 600 kg (maksymalna)
Osiągi
Prędkość maks. 210 km/h
Prędkość przelotowa 160 km/h
Wznoszenie maks. w locie pionowym 13 min na wysokości 3000 m
Pułap 5 500 m (dynamiczny)
2 000 m (statyczny)
Zasięg 410 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
Wersje wojskowe
1 karabin maszynowy A-12,7 kal. 12,7 mm (ruchomy, na stanowisku strzeleckim umieszczonym w gondoli podkadłubowej)
oraz
różne zestawy uzbrojenia bombowego do niszczenia okrętów podwodnych i siły żywej przeciwnika
Użytkownicy
World operators of the Mi-4.png
Rzuty
Rzuty samolotu

Mi-4 (ros. Ми-4) (w systemie kodowym NATO oznaczony jako Hound) – radziecki śmigłowiec wielozadaniowy opracowany w 1951 roku w biurze konstrukcyjnym Michaiła Leontowicza Mila.

Historia[edytuj]

Prace nad śmigłowcem Mi-4 rozpoczęły się w 1951 roku. Istotnym impulsem były doświadczenia z wojny koreańskiej, gdzie po raz pierwszy zastosowano śmigłowce transportowo-desantowe. Prototyp oznaczony jako W-4, został oblatany w 1952 roku. Był to pierwszy śmigłowiec ZSRR mogący przewieźć pojazd GAZ-69 w swojej ładowni. Uzyskano taką możliwość poprzez zabudowanie silnika w nosie maszyny i rampy załadunkowej z tyłu. Produkcję seryjną tego śmigłowca rozpoczęto w 1953 roku. Śmigłowiec produkowany był w wielu wersjach, choć konstrukcja była podobna, różniły się one wyposażeniem, przystosowanym do zadań jakie miały wykonywać.

Śmigłowiec produkowany w ZSRR był w następujących wersjach:

  • Mi-4A – śmigłowiec desantowy oraz sanitarny
  • Mi-4S – udoskonalona wersja śmigłowca Mi-4A
  • Mi-4M – śmigłowiec morskiego rozpoznania i zwalczania okrętów podwodnych, wersja wyposażona w magnetometr
  • Mi-4ME – wersja eksportowa śmigłowca Mi-4M
  • Mi-4T – śmigłowiec morskiego rozpoznania, wyposażony w torpedę do zwalczania okrętów
  • Mi-4AB – uzbrojona wersja śmigłowca Mi-4M
  • Mi-4P – śmigłowiec pasażerski i sanitarny
  • Mi-4L – śmigłowiec pożarniczy
  • Mi-4SCH – śmigłowiec rolniczy, przystosowany do nawożenia oraz zwalczania szkodników upraw, także z możliwością gaszenia pożarów
  • Mi-4 – śmigłowiec (z urządzeniami do podnoszenia ciężarów), latający dźwig

Śmigłowiec Mi-4ME był produkowany na podstawie licencji w Chinach jako Harbin Z-5.

Łącznie w ZSRR w latach 19531969 wyprodukowano 3200 śmigłowców Mi-4 wszystkich wersji, a ponadto w Chinach w latach 19591979 wyprodukowano 545 śmigłowców Harbin Z-5.

Zastosowanie[edytuj]

Śmigłowiec ten użytkowany był w armiach jako również w gospodarce cywilnej w następujących krajach: Afganistan, Algieria, Bułgaria, Kuba, Czechosłowacja (później w Czechach i Słowacji), Egipt, Niemiecka Republika Demokratyczna, Irak, Mali, Mongolia, Korea Północna, Jemen Południowy i Północny, Polska, Rumunia, Somalia, Sudan, Syria, a także wersja licencyjna w Albanii i Chinach.

Użyty został w wielu konfliktach zbrojnych m in.: Węgry (1956), Indie i Pakistan (19611962, 1965 i 1970) , Irak (19601975), Etiopia (19711980), Wietnam (1964 - 1975), Afganistan (1978 - 1989).

Mi-4 w Polsce[edytuj]

Helikopter był używany od 1958 roku. Został po raz pierwszy zaprezentowany publicznie w tym samym roku nad Stadionem Dziesięciolecia na zakończenie Dni Lotnictwa. W pierwszej połowie lat sześćdziesiątych w służbie w lotnictwie polskim znalazło się 21 śmigłowców tego typu.

Śmigłowców w wersji desantowej używano w 37 Eskadrze Śmigłowców Transportowych, przekształconej potem w 37 Pułk Śmigłowców Transportowych, 56 Pułku Śmigłowców i po zmianie nazwy w 56 Pułku Lotnictwa Wojsk Lądowych oraz w Samodzielnej Eskadrze Lotnictwa Transportowego i Łącznikowego, a następnie Samodzielnej Eskadrze Lotnictwa Transportowo-Łącznikowego Nadwiślańskiej Brygady MSW stacjonujących w Warszawie (wiropłaty te były zapewne w dyspozycji WOP-u). Czterech egzemplarzy wersji M z radarem używała w latach 1965-1975 28 Eskadra Ratownicza Marynarki Wojennej. Część maszyn tej wersji dotarła 8 października 1965 r., a klucz śmigłowców ZOP sformowano 14 października tego samego roku. Był to pierwszy typ śmigłowca do wykrywania i zwalczania okrętów podwodnych używany w kraju. Klucz ten używał egzemplarzy o numerach 117 (pierwotnie 1), 021 (2), 617 (6) oraz 71 (7).

Muzealne Mi-4[edytuj]

Mi-4 jest obecnie eksponatem w Lubuskim Muzeum Wojskowym w Drzonowie (nr taktyczny 314), Muzeum Lotnictwa w Krakowie (wersja A z numerem 511 i M oznaczona jako 617), Muzeum Sił Powietrznych w Dęblinie (nr 1717, wersja morska) oraz w Muzeum Orła Białego w Skarżysku Kamiennej (nr 611). Ostatni ze śmigłowców przyleciał do muzeum 19 grudnia 1984 roku. Egzemplarz w wersji A (numer 171) wystawiony jest w miejscowości Sklęczki, zaś niezbyt kompletny kadłub w Góraszce[1].

Egzemplarze w wersji A były początkowo malowane na zielono, zaś podwozie na niebiesko, potem pojawił się kamuflaż. Śmigłowce morskie otrzymały jednobarwną kolorystykę ciemnej zieleni.

Opis techniczny[edytuj]

Jednosilnikowy śmigłowiec o układzie jednowirnikowym ze śmigłem ogonowym. Konstrukcja półskorupowa, całkowicie metalowa. Podwozie czteropodporowe stałe. Niektóre egzemplarze wyposażono w płozy lub pływaki. Silnik tłokowy 14-cylindrowy w układzie podwójnej gwiazdy, chłodzony powietrzem ASz-82. Wersje wojskowe posiadały uzbrojenie oraz przyrządy do wykrywania okrętów podwodnych. Wersja pasażerska posiadała fotele dla pasażerów – od 6 do 12. Wersje specjalistyczne posiadały odpowiednie urządzenia, np. wersja rolnicza zbiornik do przewożenia nawozów lub środków ochrony roślin.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]